عنوان بصری ج۱

چراکه هر کدام از ما پدر و مادری دارد و ما از آن پدر و مادر به وجود آمده‌ایم و در به دنیا آمدن در این بُرهه زمان اختیار نداشتیم؛ همان‌طور که خود آنها هم اختیار نداشتند و افراد بعد از ما هم اختیار ندارند.

 آیا این از عدل خدا است که نعمت هدایت خود را بر بندگانی افاضه کند که هیچ‌گونه اختیاری در کسب آن هدایت ندارند و فیض خود را از بندگانی دریغ نماید که آنها نیز اختیاری ندارند؟! چرا ما نباید در زمان پیغمبر بوده باشیم؟! چرا باید افرادی که در زمان پیغمبرند بهره ببرند و به کمال مطلوب برسند امّا ما نبریم و محروم باشیم؟!

 بله، اگر خداوند بگوید: بین شما و آن افرادی که در زمان پیغمبر بودند فرقی نیست؛ چراکه آنها در زمان رسول خدا و ائمّه علیهم السّلام به کمال مطلوب می‌رسند و شما اگر در دنیا به کمال نرسیدید در آخرت خواهید ‌رسید و در آنجا بین شما و آنها در رتبه فرقی نیست، اشکالی ندارد و ما راضی هستیم؛ زیرا بالأخره همه به یک حدّ مطلوبی خواهند رسید، حال یا در این دنیا یا در آخرت. یعنی ‌باب کمال به سوی همه باز است، منتهی نحوۀ صعود و حرکت فرق می‌کند و بالمَآل تفاوتی نخواهد داشت.

 امّا اگر معتقد باشیم که: نعمت وصول به لقاء الهی و عبور از دنیا و رفع همۀ کدورات و شهوات و پاره کردن حجاب‌های نفسانی و روحانی، تماماً مختصّ افرادی است که امام را ادراک می‌کنند و دیگران از این فیوضات محروم هستند، این ظلم است و خلاف عدالت و به هیچ‌وجه قابل قبول نیست.

تحلیل «إنّی رجلٌ مطلوب» در کلام امام صادق علیه السّلام

 بناءًعلی‌هذا آیا این کلام امام صادق علیه السّلام که می‌فرماید: «إنّی رجلٌ مطلوبٌ؛ من کسی هستم که دستگاه بنی‌العبّاس به دنبال من است» نقطۀ ضعفی در هدایت و دستگیری امام علیه السّلام تلقّی می‌شود، یا اینکه آن‌حضرت تحت‌نظر باشند یا نباشند در هدایت مردم هیچ تأثیری ندارد؟!

 تحت نظر بودن و نبودن، دو جریان متفاوتِ مشیّت الهی است؛ یک جریان