عنوان بصری ج۱

می‌خواهم به دروس و کتاب‌هایم برسم، چراکه علوم امام لدُنّی است؛ پس طبعاً اوقات حضرت به عبادت می‌گذرد و لذا از عبادت تعبیر به ذکر و ورد کرده است. و إن‌شاءالله در بحث ذکر و وِرد خواهد آمد که: چرا انسان در سیر و سلوک نیاز به ورد و ذکر دارد، و اثرات ذکر و ورد در نفس چگونه است، و چرا عدّه‌ای با این قضیّه مخالفت کرده‌اند.

و امّا در مورد نکتۀ اوّل که حضرت می‌فرمایند: «إنِّی رَجلٌ مَطلوبٌ»؛ من تحت نظر دستگاه حکومت هستم و آنها مراقب من هستند، و ممکن است این مراقبت برای من گران تمام شود و اشکال ایجاد کند» باید ببینیم که: آیا این مانعی را که امام علیه السّلام در اینجا ذکر می‌کند به منزلۀ حجاب بین مردم و امام، و به معنای جلوگیری از رشد و تکامل و هدایت افراد است؟ یعنی چون من تحت نظر و مراقبت دستگاه هستم، لذا باب هدایت بسته و شما حق ندارید به اینجا بیایید، و من هم نمی‌توانم کمکی به شما کنم و باید ارتباط بین من و بین شما قطع باشد؛ بنابراین شما دیگر به کار خود بپردازید. آیا این معنای کلام امام و معنای امامت است؟! بدیهی است که چنین شخصی امام نیست.

در جلسه قبل عرض شد: اطوار و ادواری که بر ائمه علیهم السّلام گذشته است مختلف و گوناگون است. گاهی ارتباط مردم با امام علیه السّلام در کمال سهولت و راحتی و یُسر انجام می‌گرفته و هر وقت که می‌خواستند خدمت امام علیه السّلام می‌رسیدند. مثلاً بیست و پنج سال أمیرالمؤمنین علیه السّلام در منزل خانه‌نشین بودند، در این مدّت مدید حضرت چه‌کار داشتند؟ البتّه مدّتی کوتاه را به جمع‌آوری قرآن بر همان کیفیّت و نسق مذکور که در تاریخ مفصلاً آمده گذراندند، امّا در بقیّه این مدّت چه می‌کردند؟ لابدّ مثل امام صادق اوقاتشان را به وِرد و ذکر می‌گذراندند، و إلاّ أمیرالمؤمنین که درس نمی‌خواند و مطالعه نمی‌کرد.

مطالعه و درس و بحث‌ مربوط به امثال ما است که تا کتابی نخوانیم چیزی یاد نمی‌گیریم و نمی‌توانیم مطلبی را بیان کنیم؛ لذا باید کتاب مطالعه کنیم و از این