عنوان بصری ج۱

گفته بودند تو سرطان داری، اصلاً جواب سلام ما را هم نداد! به او گفتم: حالا چند ماه دیگر که زنده‌ هستی چرا جواب سلام نمی‌دهی؟! ایشان حال نداشت به کسی نگاه کند و حرفی بزند و جواب سلام کسی را بدهد، و به طور کلّی از خدا و پیغمبر و از دنیا و همه چیز، ناامید و مأیوس شده بود.

آخر عزیز من! فرض این است که می‌میری، اینکه چیزی نیست؛ مگر مردن حقّ نیست؟! چطور بیست، سی سال بالای منبر همۀ مردم را به شهادت و شرکت در جبهه‌ها و مُردن و کشته شدن تشویق می‌کردی،‌ و حالا که بر سر خودت آمده است حاضر نیستی جواب سلام کسی را بدهی؟!

تمام این حالات به جهت ضعف ایمان است که قافیه را می‌بازند و به اصطلاح بند را آب می‌دهند. عزیز من! می‌خواهند جای بهتری به تو بدهند، محیط بهتری که داد و بیدادی در آنجا نیست و دیگر لازم نیست بنشینی و مردم را ارشاد کنی، به جائی وسیع می‌روی که ابتدا و انتهایش معلوم نیست؛ امّا او می‌ترسد و نمی‌تواند تحمّل کند، و موقعیّت خود را باز یابد. 

به راستی چرا اگر قضیه‌ای اتّفاق افتد و فرضاً بچّۀ ما مریض ‌شود، دیگر حوصله حرف زدن با کسی را نداریم و نمی‌خواهیم کسی را ببینیم؟! امّا شما نگاه کنید به سیّدالشّهداء علیه السّلام و ببینید در روز عاشورا در حالی‌که تمام مصائب وارده، اعم از قضیّه اسارت و غیره را مشاهده می‌کند، چگونه عمل می‌کند! عملکردی که غیر از قدرت و سعۀ امام علیه السّلام و در مرتبۀ بعدی اولیاء، محمل دیگری ندارد.

مقام جمع‌الجمعی حضرت سیّدالشّهداء در روز عاشورا

مگر جریان روز عاشورا کم بود؟! آن حضرت علی اکبر علیه السّلام که دنیا و آخرت به یک تار موی آن حضرت نمی‌ارزد! آن مصیبت برادرش أباالفضل علیه السّلام و آن هم از اصحاب و یارانش! 

حبیب بن مظاهر کسی بود که وقتی به زمین افتاد و شهید شد، وقایع نگاران