عنوان بصری ج۱

«متأسّفیم» می‌گفتند و می‌رفتند! فقط ‌همین‌که: خیلی متأسّفیم! خدا‌حافظ شما!

من هم در کناری ایستاده بودم و این ملّت را تماشا می‌کردم و در آنها سیر می‌کردم که آخر این افراد در آن زمانی‌که این آقا بیا و برو داشت و خرج‌ها می‌کرد و ثروت و اموال بسیاری داشت و تمامی املاک دو خیابان بزرگ شهر صور متعلّق به او بود، با او بودند و حال که از دنیا رفته است همگی با یک جملۀ متأسّفیم او را رها می‌کنند و می‌روند!

یکی از دوستان به من گفت: آقا! بیائید برویم؛ گفتم: نه، می‌خواهم فقط در یک گوشه‌ای‌ بنشینم و در این مردم سیر کنم. افراد از اتومبیل خود پیاده می‌شدند درحالتی‌که شیک‌ترین کراوات را به خود زده و بهترین کت و شلواری که از دویست متری برق می‌زند را بر تن کرده و به همراه نوکرانشان با وضع و هیأت عجیبی در آنجا حاضر می‌شوند. این افراد هم که بر روی زمین نمی‌نشینند؛ همه بر روی مبل و صندلی، فقط ده إلی پانزده دقیقه می‌نشستند و یک سیگار آتش می‌زدند و بعد هم به بازماندگان یک «متأسّفیم» می‌گفتند و می‌رفتند. این برنامه شرکت کردن آنها در تشییع و مراسم ترحیم بود، و البتّه چند نفری هم آمدند و سر جنازه را گرفتند و بردند و دفن کردند.

حال، قضیّه در مورد ما هم همین است؛ کم و زیاد دارد ولی واقعیّتش همین است!

دستور مرحوم آیة الله حجّت بر شکستن مُهر خود در هنگام ارتحال

عبارتی را مرحوم آقا از مرحوم آقای حجّت نقل می‌کنند که عبارت بسیار عجیبی است، و من می‌خواهم از این عبارت نتیجه‌ای بگیرم. ایشان نقل می‌کنند که:

وقتی مرحوم آقای حجّت می‌خواستند از دنیا بروند، دستور دادند مُهری را که اسناد را با آن مهر می‌کردند بیاورند، و بعد از اینکه آن مهر را آوردند ایشان در حضور همۀ اقربا و نزدیکانی که دور تا دورشان نشسته بودند، آن مُهر را می‌شکنند و می‌گویند:

«این مهر را دور بیندازید! خیلی‌ها در این دنیا خواستند مرا گول بزنند، امّا