عنوان بصری ج۱

ظاهر هیچ دردی را دوا نمی‌کند؛ بلکه عمدۀ مطلب این است که باطنت به امام متّصل شود و این برای تو مهمّ است!

و من هم وقتی دیدم چنین شخص بزرگی به انسان می‌گوید که: ظاهر امام را دیدن چندان مهمّ نیست، دیگر حوصله‌ای برای انجام دستور برایم باقی نماند و آن را رها کردم.

قرب ظاهری و ادراک حضور پیامبر ملاک و معیار نیست

آخر آن کسانی که پیغمبر را می‌دیدند ـ با اینکه آن حضرت از امام زمان بالاتر بود ـ دیدن آنان چه نفعی برایشان داشت؟! کسانی که در زمان پیغمبر می‌آمدند و آب وضوی آن حضرت را به سر و روی خود می‌پاشیدند،¹ بعد از رحلت پیغمبر کجا رفتند؟! آیا همان‌ها نبودند که درب خانۀ دخترش را آتش زدند؟! آن افرادی که وقتی پیغمبر از غزوه و یا مسافرتی به مدینه برمی‌گشت، فرسنگ‌ها بیرون می‌آمدند و از حضرت استقبال می‌کردند به کجا رفته بودند؟! کجا بودند در آن‌وقتی که ریسمان به گردن أمیرالمؤمنین انداختند و او را با این نحو به مسجد کشاندند؟!²

بعد از پیامبر فقط سه نفر باقی ماندند

بنابراین، روشن است که دیدن و مصاحبت داشتن با پیغمبر ملاک نیست، و تنها ملاک معرفت است، و باید دید چه کسی معرفت داشت؟ تنها سه نفر بودند: سلمان و ابوذر و مقداد.³ و‌ اگر حقیقت را از من بخواهید، از همۀ آنها فقط یک نفر مانده بود و او سلمان بود؛ البتّه آن دو نفر هم معرفت داشتند و ایستادند و پا برجا بودند ولی سلمان چیز دیگری بود.

امام زمان علیه السّلام بر تمام وجود ما احاطۀ علمی دارند

بعد امام علیه السّلام می‌فرمایند:

فإنّا نُحیطُ عِلمًا بِأنْبائِکم و لا یَعزُبُ عنّا شَیءٌ مِن أخبارِکم.⁴