عنوان بصری ج۱

می‌خواهند بفرمایند که: حضور و غیبت و بودن و نبودن من، در سلوک تو دخالتی ندارد؛ من دستورات را به تو می‌دهم و تو به آن عمل کن، حال من در مدینه باشم یا نباشم، در زندان باشم یا نباشم، به من دسترسی داشته باشی یا نداشته باشی، فرقی ندارد. اگر تو به دستورات عمل کردی منِ امام صادق که ولیّ تو هستم از پشت سر و از باطن تو را حمایت می‌کنم، منِ امام علیه السّلام دل تو را در دست دارم، منِ امام علیه السّلام هستم که تو را حرکت می‌دهم.

 حضرت در اینجا در صدد بیان این امر مهمّ هستند ولی تصوّر ما این است که حتماً باید لااقلّ هفته‌ای یک‌بار ملاقات با امام و ولیّ وجود داشته باشد؛ درحالتی‌که این‌چنین نیست و اگر ملاقات لازم باشد او خود پیش می‌آورد، و اگر لازم نباشد پیش نمی‌آورد. بنابراین تمام این مطالب خلاف است.

سلوک حرکت در مسیری است که خداوند آن را تعیین و مقدّر فرموده است

 پس سلوک عبارت شد از: حرکت انسان به سوی خدا در آن مسیری که خدا برای او تعیین کرده است، به نحوی که هر مسألۀ حقّی که برای او اتفاق افتاد با جان و دل آن را بپذیرد و از آن روگردان نشود. 

رفیق، کیمیای سعادت است و گاه از استاد مفیدتر

 و حال گاهی اتفاق می‌افتد که خداوند برای انسان یک رفیقی را می‌فرستد که حتّی از استاد هم برای او مفید‌تر است؛ چنانکه حافظ ـ علیه الرحمة ـ می‌گوید:

 یعنی همان عنایاتی که باید از ناحیۀ استاد به انسان بشود از ناحیۀ رفیق می‌شود. نقش رفیق و تأثیر او در پیشرفت انسان خیلی عجیب است، و إن‌شاءالله مفصّلاً مطالبی در مقام بحث از لزوم داشتن رفیق بیان می‌شود. در اینجا صرفاً اشاره‌ای شد که راه‌های حرکت و دستگیری خداوند متعال متفاوت، و در یک برهۀ