عنوان بصری ج۱

است؟! آیا امام علیه السّلام در آنجا هم می‌گوید: خبر متواتر را بر شما حجّت کردم و آن را بپذیرید؟! بسیار روشن است که در اینجا جعل حجیّت معنا ندارد؛ امام بفرماید یا نفرماید، ما خبر متواتر را می‌پذیریم، چراکه حجیّتش ذاتی است. خبری را که فرضاً هزار نفر نقل کرده‌اند، علم‌آور است و دیگر شک در آن راه ندارد؛ خصوصاً اگر این خبر تواترش لفظی باشد. بنابراین امام علیه‌السّلام در مواردی اعطاء حجیّت می‌کند که زمینۀ تعبّد وجود داشته باشد، نه اینکه حجیّت آن مورد، ذاتی باشد.

 نکته مهم‌‌‌‌تر آنکه امام علیه السّلام اصلاً نمی‌‌تواند بفرماید به خبر متواتر عمل نکنید؛ زیرا چنین حرفی معقول و منطقی نیست و از امام چنین مطلبی انتظار نمی‌رود.

 اگر شما در اطاقی در بسته و سر بسته باشید به طوری که راهی به بیرون نباشد، و در این هنگام شخصی بر شما وارد شود و از او سؤال کنید که: آیا هنوز خورشید در آسمان است و او بگوید: هست، در اینجا جا دارد که شما در کلام او تأمّل نمائید؛ اگر مورد وثوق شما بود بپذیرید و إلاّ با شک و تردید به آن نگاه کنید. ولی در صورتی که خودتان به حیاط می‌روید و خورشید را بر فراز آسمان می‌بینید باز هم از بقیّه می‌پرسید که آیا خورشید وجود دارد یا ندارد؟! آخر خورشیدی را که بالای سر خود می‌بینید دیگر سؤال ندارد.

امام و ولیّ الهی چون خورشید در وسط آسمان، احتیاجی به افاضه حجّیت از غیر ندارد

 موقعیّت امام علیه السّلام و ولیّ کامل، عیناً مانند موقعیّت خورشید است که نیازی به اعطای حجیّت از ناحیه دیگری ندارد، و همان‌گونه که گفته شد با رفتن و نشستن و دو کلمه سؤال کردن، انسان مطلب را می‌فهمد. بنابراین اگر او خواست عنایتی می‌کند و انسان متوجّه حقّ می‌شود و دیگر نیازی به وصایت نیست؛ در این صورت اگر هزار نفر هم بگویند او امام و ولیّ نیست، برای انسان روشن است. 

چرا بزرگان برای خودشان وصیّ ظاهر تعیین می‌کنند؟

 امّا اگر کسی ذاتاً به این موقعیّت نرسیده باشد، باید برای رجوع به او دلیل