عنوان بصری ج۱

این ادراک نزدیک‌تر می‌بینیم؟! بدیهی است که کسی از خود ما به ما نزدیک‌تر نیست.

 اگر پزشکی ماهر و خبیر باشد فقط می‌تواند مطلع شود که این درد مربوط به فلان عضو مریض است و می‌گوید: او آپاندیسیت گرفته و باید فوراً‌ عمل شود و إلاّ برایش خطری پیش می‌آید؛ یا متوجّه می‌شود که: پریدگی رنگ مریض، ناشی از انسداد شریان قلبی است که نمی‌گذارد خون و اکسیژن به ریه او برسد. امّا بیش از این چیزی ادراک نمی‌کند؛ آن درد و اِلَمی را که فعلاً این مریض احساس می‌کند، پزشک احساس نمی‌کند، چراکه درد در بدن خود مریض است و در اختیار او نیست. بنابراین خود این مریض نسبت به این درد از همۀ افراد آگاهتر است. حال، امام علیه السّلام نسبت به این بیمار از احساس دردش به او نزدیک‌تر است؛ و این است جایگاه امام علیه السّلام.

 یعنی همان‌طور که من الآن این درد را در وجود خود احساس می‌کنم و هیچ کس در این ادراک از خود من به من نزدیک‌تر نیست و در این هیچ جای شک و شبهه‌ای نیست، امام علیه السّلام با احاطۀ عِلّی و ولایی که دارد از همین احساسِ درد به من نزدیک‌تر است.

 برای توضیح مطلب، مثال و تشبیهی عرض می‌کنم تا کیفیّت ارتباط بین ما و امام علیه السّلام روشن شود. اگر شما بخواهید از مدرکی عکس‌برداری کنید، آن را به دستگاه می‌دهید و یک زیراکس از آن می‌گیرید، و برای اینکه این نسخۀ اصلی کثیف نشود و از بین نرود، اصل را محفوظ نگه‌می‌دارید و از روی نسخۀ دوّم یک فتوکپی دیگر می‌گیرید. زیرا اگر از یک کتابِ اصل دائماً فتوکپی گرفته شود، از بین می‌رود؛ لذا از نسخه اصل فقط یک مرتبه عکس برمی‌دارند و آن را کنار می‌گذارند و دیگر با او کاری ندارند.

وجود امام علیه السّلام، نسخه اصلی پدیده عالم خلقت

 در عالم تکوین نسخۀ اصلی پدیدۀ عالم خلقت، وجود امام علیه السّلام