عنوان بصری ج۱

گعده‌های درویشی آمده باشد و هر کس بیاید و چیزی بگوید؛ بلکه بر پایه برهان فلسفی استوار است.

احاطه علّی امام زمان علیه السّلام بر تمام عوالم سفلی و علوی

 آری، به همان مقداری که حضرت بر نفس و فکر خود إشراف دارد و مثلاً با اختیار خود دست خود را حرکت می‌دهد، به همان مقدار ـ بی کم و کاست ـ بر تمام ذرّات عالم وجود إشراف دارد. یعنی بر این حبّۀ قندی که الآن در دست گرفته‌ام، بر تمام ذرّات معلّق در هوا،‌ بر تمام جانداران عالم دنیا، بر تمام کُرات و کهکشان‌ها، بر عوالم عِلوی (عالم ملکوت سفلی، عالم‌ ملکوت عُلیا، عالم جبروت) إشراف و احاطه دارد. و این است معنای ولایت.

 حال متوجّه شدید امام ما کیست؟ دیگر نگوئید: ای بقیّةالله کجائی؟ زیرا بقیّةالله از خودت به خودت نزدیک‌تر است.

 ای بقیّة‌الله کجائی، چه معنائی دارد؟! بدانید که اگر حضرت بقیّة‌الله ارواحنا فداه نباشد شما الآن حرف مرا نمی‌فهمید؛ یعنی حتّی گوش شما قدرت ندارد که امواج را به عصب شنوایی منتقل کند، و چشم شما قدرت ندارد تصویر را بر عصب بینایی از عنبیّه عبور دهد و در شبکیّه منعکس کند¹ تا از آنجا به نقطه زرد رنگ (ماکولا) و از آنجا به مغز و اعصاب برود و سپس از آنجا با روح و نفس ارتباط پیدا کند. زیرا این مسأله دیگر از حیطۀ علوم پزشکی خارج است، و در وادی دیگری وارد می‌شود.

 تمام این امور به واسطۀ ولایت حضرت بقیّة‌الله در حال انجام است. زبان من بدون عنایت و ارادۀ او لال و الکن است و نمی‌تواند کلمه‌ای را ادا نماید. 

 حال آیا ولایت با چنین خصوصیّتی، در خانه و غیر خانه و یا در حبس هارون و خارج از آن تفاوتی می‌کند؟! بدیهی است که این مسائل دیگر معنا ندارد. وقتی ما ولایت را به این نحو دانستیم، کلام امام صادق علیه السّلام به عنوان بصری