عنوان بصری ج۱

مبدأ اعلی برمی‌گردد. و از طرف دیگر آن واسطۀ فیض و هادی سُبل، و دستگیری کننده از راهیان مقصود و فقرای إلی الله و شیفتگان دیدار معبود و نیز آن کسانی که در وادی نفس گرفتارند، نمی‌تواند غیر از مقام ولایت هیچ علّت و مبدأیی داشته باشد.

ولایت عبارت است از: احاطۀ نیروئی مرموز بر ماسوی الله

 ولایت عبارت است از: احاطۀ نیروئی مرموز که موجب نظام عالم تکوین است، و جریان فیض پروردگار را در جمیع عوالم بر ماسوی الله بر عهده دارد. این ولایت، امری ظاهری نیست؛ بلکه یک جنبۀ معنوی است، که ممکن است مظهری هم در ظاهر داشته باشد.

هدایتگری امام علیه السّلام در حضور و غیبت یکی است

 بناءًعلی‌هذا ما چگونه می‌توانیم تصوّر کنیم امام زمان علیه السّلام که در پس پردۀ غیبت است، از نقطۀ نظر توان دستگیری نسبت به افراد پاک‌دل و صافی ضمیری که خلوص و صدق و صفا و دردی دارند و به دنبال درمان می‌گردند، عاجز باشد؟! یقیناً اینکه آن حضرت نتواند همان‌طوری که در زمان حضور و ظهور خود از افراد دستگیری می‌کند، دستگیری نماید، موجب ضعف و نقص برای او است و چنین شخصی دیگر امام نیست. آن امامی که ارتباط خود را با نفوس مردم و تکامل آنها منوط به حضور خود بداند، و غیبت او حجاب و ساتر و مانعی برای تربیت او نسبت به مردم باشد امام نیست، و فرقی با بقیّۀ بندگان خداوند ندارد.

 و امّا اگر برای امام علیه السّلام هیچ تفاوتی نداشته باشد و بتواند در زمان غیبت با بندگان خدا همان رابطه‌ای را داشته باشد که در زمان ظهور خود داشته است، در این‌صورت دیگر دری بسته نیست و راه رسیدن به پروردگار برای همه میسّر است.

منتهی شدن نظریّۀ لزوم ارتباط ظاهری با امام علیه السّلام به ظلم

 وانگهی مطلب دیگری که در اینجا پیش می‌آید این است که: مؤثّر بودن حضور و غیبت امام در ارتباط با نفوس، ظلم به بندگانی است که اصل وجود و پیدایش آنها در زمان ظهور و حضور، در اختیار آنها نبوده است.

 آیا اینکه ما الآن در این زمان هستیم در اختیار ما بوده؟ مسلّماً این‌طور نیست؛