عنوان بصری ج۱

 اگر دزدی با یک اسلحۀ اسباب‌بازیِ غیر واقعی و بدلی وارد منزلتان شود، مواجه شدن با یک اسلحۀ اسباب‌بازی و بدلی شما را به تعقّل دربارۀ تسلیم در برابر خواست‌های او وا می‌دارد، و شما به او نمی‌‌گوئید: حال که به اینجا آمدی من هم با مشتِ گره کرده به سوی تو می‌آیم و با تو مقابله می‌کنم؛ بلکه با خود می‌گویید: شاید این اسلحه واقعی باشد.

 پس یک اسلحۀ اسباب‌بازی شما را به تعقّل وا می‌دارد؛ آن‌وقت چگونه در قبال دستگاه آفرینش و سعادت ابدی و آینده خود که هیچ شکّی در مورد آن نداریم، مسامحه و مجامله کنیم؟! آخر چه کسی را می‌خواهیم گول بزنیم و سرگرم کنیم؟! آیا خدا را می‌خواهیم فریب بدهیم یا اینکه خودمان را گول می‌زنیم؟!

اولیاء با گذشتن از مقام جمال و جلال، نظاره‌گر حضرت حقّند

 البتّه مطالبی که در این جلسه عرض شد از ناحیۀ جلال و قهاریّت پروردگار بود و بحث از جنبه جمال إن‌شاءالله بعداً خواهد آمد؛ اگر ما به کلام أمیرالمؤمنین علیه السّلام و به عبارات و حالاتی که بزرگان دارند دقّت کنیم، آن دقائق و ظرائف اسرار وجود و آن لطائف و رقائق مشاهدات جمالیّه را می‌نگریم و با مقام سرِّ «لو دَنَوتُ أنمُلَةً لَاحتَرَقتُ»¹ و آن مرتبه‌ای که أمیرالمؤمنین علیه السّلام می‌فرماید: «بَل وجَدتُکَ أهلًا للعِبادةِ فَعَبدتُکَ»² انس پیدا می‌کنیم. یعنی خدایا! من از مقام جلال و جمال تو دیگر گذشتم، از مقام تهدید و ارعاب و ترس از جهنّم و یا طمع به بهشت که در حکم آب‌نبات و وسائل اسباب‌بازی بچه‌گانه است، گذشتم.

 آری، أمیرالمؤمنین علیه السّلام از این حرف‌های کودکانه گذشته است؛ او در مقامی است که فقط محبوب را می‌بیند و بس، و دیگر بخواهد یا نخواهد تمام وجودش در قبال معبود به سجده می‌افتد.