عنوان بصری ج۱

ندارد. من آمدم برای شما افرادِ نادان و حیوان، دست علی را در غدیر خُم در حضور همه بالا گرفتم و او را به شما معرّفی کردم، و سال‌ها آن را به تأخیر انداختم تا اینکه آیۀ تهدید آمد که: ﴿وَإِن لَّمۡ تَفۡعَلۡ فَمَا بَلَّغۡتَ رِسَالَتَهُۥ﴾¹ «ای رسول من! اگر بخواهی باز هم مماشات و مدارا کنی اصلاً رسالت خدا را ابلاغ نکرده‌ای!»‌

 یعنی ای رسول ما! مدارا و مماشات هم حدّی دارد، تو چه کاره هستی که تا این حدّ با آنان مماشات و مدارا می‌کنی؟! وقتی من به تو می‌گویم این کار را انجام بده، باید آن را انجام دهی، و من به تو می‌گویم علی را به خلافت منصوب کن! آخر با چه کسانی مماشات و مدارا می‌کنی؟! تو باید این کار را انجام دهی و إلاّ ﴿فَمَا بَلَّغۡتَ رِسَالَتَهُۥ﴾؛ «اصلاً هیچ کار نکرده‌ای!» لذا پیغمبر به این وظیفه هم عمل کرد.

 چه بسیار فضائل و مناقبی را که رسول خدا از أمیرالمؤمنین در جنگ‌ها (جنگ خندق، خیبر، اُحد) و مواضعی دیگر بیان فرمود، و حتّی فرمود: «ای علی! اگر نمی‌ترسیدم از آنکه طایفه‌ای از امت من دربارۀ تو بگویند آنچه را که نصاری دربارۀ عیسی بن مریم گفته‌اند (دعوی ربوبیّت نسبت به حضرت عیسی) هرآینه دربارۀ تو کلامی می‌گفتم که پس از آن کلام دیگر بر جماعتی از مردم عبور نمی‌نمودی مگر آنکه خاک زیر قدم‌هایت را برداشته و برای شفا و برکت می‌بردند.»²

علّت پیشنهاد رسول خدا بر نوشتن وصایت، رحمت مطلقۀ او بر امّت بود

 آری، در طول بیست و سه سال بعثت خود، تمام این مطالب را برای مردم بیان فرمود و در آخر هم که آن حضرت را به ولایت و وصایت منصوب فرمود؛ دیگر چه کاری را بالاتر از این انجام دهد؟! امّا باز هم در هنگام احتضار دلش نمی‌آید آنها را رها کند و با خود می‌گوید: موقع رفتن هم که شده، بگذار آخرین