عنوان بصری ج۱

 گرچه شما خود می‌دانید و گفتن ندارد، امّا از باب﴿وَذَكِّرۡ فَإِنَّ ٱلذِّكۡرَىٰ تَنفَعُ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ﴾¹ که إن شاء لله خداوند ما را مشمول و مصداق مؤمنین قرار دهد، به شما بگویم که: اگر ما یک دقیقه از وقت خود را به این‌گونه مطالب گذراندیم که چه کسانی می‌آیند و می‌روند، به شما تضمین می‌دهم که هیچ ثوابی به ما برای این یک دقیقه عنایت نخواهد شد. بیچاره و بدبخت در این دنیا آن کسی است که بنشیند و صحبت از آمد و رفت و ورود و خروج و حرف و نقل و این‌گونه مسائل کند؛ این فرد بیچاره و بدبخت است!

 آن کسی که درد دارد فقط به فکر درمان است، آن کسی که نیاز دارد در فکر رفع نیاز است؛ حال آیا دیگران هم بر این محفل ما اضافه می‌شوند تا خوشحال شویم و یا اضافه نمی‌شوند تا ناراحت شویم، معنا ندارد. آقاجان! بنده دو روز دیگر می‌میرم و تمام این افرادی که در اینجا هستند می‌آیند و یک فاتحه می‌خوانند و می‌روند، و بلکه هنوز نوبت به آن روز نرسیده در همین دنیا انسان را رها می‌کنند و می‌روند!

حکایتی عبرت‌انگیز از بی‌اعتباری دنیا و بی‌وفائی دوستان و آشنایان

 در همین سفر اخیر ما به لبنان، یک بندۀ خدا و مرد مؤمنی که خداوند إن‌شاءالله رحمتش کند، از دار دنیا رفته بود. ایشان مرد بسیار متموّلی بود و ما هم در تشییع او در شهر صور شرکت کردیم. ایشان در خارج از لبنان و در آمریکا به سرطان مبتلا شده بود، و دیگر نتوانسته بودند کاری کنند و در آن سه چهار ماه آخر او را به شهر صور آورده بودند و در همانجا بود تا از دنیا رفت.

 این نکته برای من خیلی جالب و عجیب بود؛ آن افرادی که با ایشان سر و کار داشتند و به منزل بازماندگان رفت و آمد می‌‌کردند و مشخّص بود که مثلاً دائی‌ و برادر و پدر او هستند، همه با ماشین‌های آخرین سیستم می‌آمدند و می‌ایستادند و فقط یک