عنوان بصری ج۱

معدۀ شخص مریض را به فردی سالم بدهیم، معده‌اش مریض می‌شود، همان‌طور هر شخصی باید برای رسیدن به مقام فعلیّت تامّه و رفع نقائص خودش، به خود بپردازد و نباید به دیگری کاری داشته باشد.

 در دو جلسۀ قبل عرض شد که: من خود در خدمت مرحوم آقای حدّاد بودم و افراد زیادی را می‌دیدم که در خدمت ایشان رفت و آمد داشتند، درحالتی‌که بعضی از آنها فقط کارشان این بود که ببینند چه کسی در مجالس ایشان می‌آید و چه کسی می‌رود؛ یعنی دلشان فقط به همین خوش بود که امشب فلان آقا از نجف برای دیدن آقای حدّاد آمده است، و اگر یک شب نمی‌آمد ناراحت می‌شدند که: چه شده است که او نیامده و آیا کسی حرفی زده و زیر پای او نشسته و از آقای حدّاد برایش گفته است؟!¹

یک لحظه ادراک حقیقت حضرت حدّاد بر دنیا و آخرت ترجیح دارد

 آنها به این نگاه نمی‌کردند که این سیّد بزرگوار و این کیمیائی که مانندش در روی زمین نیست و این شخصیّتی که هر لحظه‌اش برای انسان بر دنیا و آخرت ترجیح دارد، از دهانش چه مطلبی بیرون می‌آید و از نگاهش چه فهمیده می‌شود و از حضورش برای انسان چه خیرات و برکاتی پیدا می‌شود! این مطالب به هیچ‌وجه مورد نظر آنان نبود و فقط به اینکه چه کسی می‌آید و می‌رود، می‌پرداختند. و خوب، این هم یک نحوه ادراک محضر ولیّ خدا است. 

انسان دردمند فقط به فکر درمان خویش است

 و امّا بعضی‌ دیگر هم بودند که خدمت ایشان می‌آمدند و مطلقاً به هیچ چیز کاری نداشتند و بهره خود را می‌گرفتند و می‌رفتند؛ به اینکه چه کسی می‌آید و می‌رود و چه حرف‌هائی در آنجا زده می‌شود، به‌هیچ‌وجه کاری نداشتند. بهره این افراد زیاد بود، و اینها بودند که آمدند و بردند و بقیۀ افراد در همان عالم تماشا ماندند و درجا ‌زدند! لذا انسانی که به فکر بیچارگی و بدبختی است، نباید وقتش را به تماشا بگذراند و خود را به حرف و نقل سرگرم نماید.