عنوان بصری ج۱

 شخصی را فرض کنید که مثلاً از گل و عطر یاس خوشش می‌آید‌ و شخصی دیگر از گل و عطری دیگر خیلی لذّت می‌برد و بهره‌مند می‌شود؛ حال آیا می‌شود گفت که: شامۀ یکی از این دو نفر سالم و ذوق او مورد پسند است و دیگری این‌چنین نیست؟ خیر، هر دو صحیح است و هیچ کدام با دیگری فرق نمی‌کند. به عبارت دیگر: جمیل نزد هر کسی، همان ذاتی است که از نقطه‌نظر سنخیّت با خصوصیّات نفسانی آن شخص، تطبیق کند.

جز اولیاء خدا، هیچ کس بر خصوصیّات نفسانی افراد اشراف ندارد

 هر شخصی دارای یک خصوصیّاتی است که آن خصوصیّات برای هیچ‌کس قابل ادراک نیست؛ یعنی امکان ندارد که شخصی نسبت به خصوصیّات نفسانی شخص دیگری اطّلاع پیدا کند الاّ اینکه به مقام ولایت برسد و بتواند بر نفوس اشراف داشته باشد. فقط اوست که می‌تواند نسبت به خصوصیّات نفسانی افراد اطّلاع پیدا کند؛ اگر شما صد سال هم با رفیقتان در تماس و مصاحبت و رفاقت باشید ابداً امکان ندارد به خصوصیّات نفسانی او اطّلاع پیدا کنید.

 دلیل آن هم این است که: بعد از صد سال که از عمرمان می‌گذرد تازه می‌گوئیم: عجبا! من چه اشتباهی کرده‌ام، ما گمان می‌کردیم که تو این‌طور هستی؛ در حالی‌که باید به او گفت: گمان تو بیهوده بود و شما نمی‌بایست از او چنین توقّعی داشته باشی.

 اینکه در بسیاری از موارد مشاهده می‌شود که انسان پس از گذشت سال‌ها و سپری نمودن مراحلی از عمر، یک‌مرتبه متوجّه اشتباه و خطا و نکته‌ای در رفیقش می‌شود که انتظار آن را نداشت، بدین جهت است که در طول این مدّت مدید به خصوصیّات او پی‌نبرده و برداشت‌های او بر اساس حدس و گمان بوده، و حال تا یک مسأله‌ای را بر خلاف انتظار و توقّعش می‌بیند، مسأله برای او گران تمام می‌شود.

اولیاء خدا با یک نگاه به تمام خصوصیّات افراد پی می‌برند

 امّا اولیاء خدا از همان اوّل وقتی که به این شخص نگاه می‌کنند تمام خصوصیّات او که این فرد کیست و گردش نفس او بر حول چه محوری است و دارای