عنوان بصری ج۱

رضا علیه السّلام در مقام خود نشسته بود؛ چراکه مسأله امامت، مسأله إشراف بر نفوس است. حال اگر فرضاً حضرت موسی ‌بن جعفر علیه السّلام نفرموده باشند که امام بعد از من علیّ بن موسی الرّضا است، آیا تمام شیعیان منتظر می‌مانند که خبر امامت حضرت علیّ ‌بن موسی الرّضا را از یونس ‌بن عبدالرحمن که فرضاً در کوفه است، بشنوند؟! در اینجا یونس بن عبدالرحمن کیست و چه کاره است؟! این امام علیه السّلام است که با إشراف بر نفوس همه را جذب و به سوی خود می‌کشاند، و نیازی به این حرف‌ها ندارد؛ چه حضرت موسی بن جعفر علیه السّلام بگویند علی بن موسی الرّضا بعد از من امام است یا نگویند، او امام است.

 آن امامی که امامتش متوقّف بر وصایت باشد و حجیّتش را از سفارش امام قبل از خود بیاورد و خود هیچ‌کاره باشد، اصلاً مورد قبول ما نیست. امام آن کسی است که محبّتش را از هزار فرسخ دورتر در دل شما که اینجا نشسته‌اید می‌اندازد، امام آن کسی است که از هزار فرسخ دورتر افکار شما را که در اینجا نشسته‌اید بر طبق مصالح خودش تنظیم می‌کند، امام آن کسی است که از آن‌طرف کره زمین گرفتاری‌هائی که می‌خواهد برای شما پیدا شود و هزاران مانع دیگر را برطرف می‌کند؛ و چنین شخصی نیاز به وصایت ندارد.

اگر معرفی رسول خدا در غدیر نبود عقلاً از چه کسی باید تبعیت شود؟

 اگر در کتب شیعه و اهل سنّت، روایت جابر و غیر آن که از پیغمبر دربارۀ اسامی دوازده امام وارد است وجود نداشت و ما هیچ اسم و رسمی از ائمّه نداشتیم، باز امامت آنان در جای خود باقی بود. سؤال ما از اهل تسنّن این است که حتّی اگر پیغمبر أمیرالمؤمنین را در حجّة الوداع معرفی نکرده بود و اصلاً واقعۀ غدیری در خارج تحقّق نیافته بود، آن کسی که بعد از پیغمبر اکرم به مدینه می‌آید آیا باید از ابوبکر تبعیّت ‌کند یا از علی؟!

امام علیه السّلام را چگونه باید شناخت؟

 بدیهی است که با طرح دو سؤال از ابوبکر و دو سؤال هم از علی علیه السّلام، مطلب برای شخص روشن می‌شود. مگر علماء یهود و نصاری هنگامی که از