عنوان بصری ج۱

و لولا آن حجیّتی که ولیّ به او می‌دهد، برای افراد حجیّت ندارد و باید حجیّت او از ناحیۀ ولیّ اثبات گردد. اگر این شخص به خودی خود حجیّت داشت، برای رجوع افراد به او دیگر نیازی به اعلان نبود، و خود انسان با مراجعه به او تشخیص می‌داد که آیا او اهلیّت دارد یا ندارد؛ همان‌طور که در مورد ولیّ این‌چنین عمل می‌کند.

 بنابراین علّت اینکه ولیّ، وصیّ را معرّفی و اعلان می‌کند، این است که در اینجا باید مقام اثبات لحاظ شود.

 البتّه ممکن است شخصی متخصّص باشد و برای رجوع به وصیّ ظاهر، خودش مطلب را ادراک کند که او اهلیّت وصایت را دارد؛ در این صورت دیگر نیازی به اعلان نیست هم‌چنان که انسان به امام علیه السّلام مراجعه می‌کند، دیگر مطلب تمام است.

ملاک در حجّیت وصیّ ظاهر، با ملاک در حجّیت امام معصوم علیه السّلام متفاوت است

 مسأله‌ای که امروزه ممکن است مورد اشکال واقع شود این است که می‌گویند: ما این مسأله وصایت را در مورد ائمّه علیهم السّلام هم می‌بینیم؛ مثل اینکه فرضاً حضرت موسی ‌بن جعفر علیه السّلام به یک نفر بفرمایند که بعد از من، فرزندم علیّ ‌بن موسی الرّضا علیه السّلام امام است. و اینکه مرحوم آقا در اینجا می‌فرمایند: «وصیّ ظاهر باید در ملأ عامّ باشد»، منافاتی با وصایت خصوصی ندارد؛ زیرا ممکن است شخصی وصیّ ظاهر باشد، امّا استاد او را در ملأ عام معرفی نکرده و فقط به یک نفر گفته باشد که وصیّ بعد از من ایشان است.

حجّیت امامت ثبوتی است و نیازی به وصایت و اثبات ندارد

 این اشکال بسیار سخیف است؛ زیرا حجّیت در باب امامت مسألۀ ثبوت است، ولی حجّیت در قضیّۀ وصایت مسألۀ اثبات است، لذا در مسأله امامت اصلاً نیازی به وصایت نیست.¹

 یعنی اگر حضرت موسی ‌بن ‌جعفر حتّی به یک نفر هم نمی‌گفت، باز امام