عنوان بصری ج۱

مرحوم انصاری یک دید و نسبت به مرحوم حدّاد اساساً دید دیگری داشتند. و از اینجا علّت آنچه که از قول مرحوم آقا نقل شد که می‌فرمودند: «من در بعضی از مسائل که با مرحوم انصاری اختلاف داشتم احتیاط می‌کردم» روشن می‌شود. ایشان به من فرمودند که:

 «وقتی که من در خدمت مرحوم آقای انصاری بودم، با وجود اینکه ایشان را مثل پیغمبر خودم می‌دانستم ولی در عین‌حال در آن مسائلی که احساس می‌کردم با ایشان اختلاف نظر فقهی دارم احتیاط را رعایت می‌کردم؛ امّا وقتی که با مرحوم حدّاد بودم اگر به من می‌گفتند: این لیوان خون را بیاشام دیگر احتیاط نمی‌کردم و آن را می‌خوردم!»¹

 و این است فرق بین آن بینش و این بینش، و فرق بین آن بصیرت و این بصیرت. باید توجّه داشت که این کلام ایشان، کلامی عادی نیست؛ بلکه یک مجتهدِ مسلّمِ فیلسوفِ حکیمِ أعلم این مطلب را بیان می‌کند، نه یک دوغ ‌فروش محلّ.

 بنابراین، این‌طور نیست که خداوند فقط یک راه قرار داده باشد که حتماً همه ملزم شوند در آن مسیر تعیین شده قرار گیرند؛ بلکه ممکن است خداوند متعال برای هر کسی راهی متناسب با حرکت او قرار داده باشد.

چرا باید وصیّ ظاهر علناً معرّفی گردد؟

 در کتاب روح مجرّد مرحوم آقا قضیّۀ وصایت (وصایت ظاهری) را این‌طور تعریف می‌کنند که: «وصیّ ظاهر آن کسی است که استاد در ملأ عامّ او را وصیّ خود قرار می‌دهد، و می‌نویسد و امضاء می‌نماید اعلان و معرفی کند.»²

 در اینجا این سؤال مطرح است که: چرا باید وصیّ ظاهر علناً معرفی شود و نباید مخفی باشد؟ پاسخ این مطلب از خودِ اسم وصیّ ظاهر پیدا است؛ همین‌که می‌گوئید وصیّ ظاهر، یعنی اینکه رجوع به این شخص به تنهائی و به خودی خود