عنوان بصری ج۱

 حال به این نکات کاملاً توجّه و دقّت کنیم تا به آن مطلب مورد نظر برسیم.

گاهی صلاح سالک در عدم وصول به ولیّ خداست

 وضعیّت و حالاتی که برای انسان در موارد مختلف پیدا می‌شود گوناگون و متفاوت است؛ لذا ممکن است خداوند متعال در یک برهه‌ای وصول و تشرّف سالک را به خدمت ولیّ خدا مقدّر نکرده و مشیّت و صلاح او بر عدم وصول سالک به ولیّ خدا در این مرحله تعلّق گرفته باشد. در این‌صورت آیا ما می‌توانیم در کار خدا دخالتی داشته باشیم؟! مثلاً مرحوم آقا از خدا بخواهند: خدایا! باید از اوّل که ما به نجف مشرّف می‌شویم دست ما را در دست‌ آقای حدّاد بگذاری! خدا هم می‌گوید: این امر به من مربوط است، و وظیفۀ شما بعد از ورود به نجف این است که به درس خود بپردازید و بر طبق دستور علاّمه طباطبائی باید به آقای قوچانی و به آقای آقا سیّد جمال گلپایگانی مراجعه کنید، و به بقیّه‌اش هم کاری نداشته باشید. ایشان هم به وظیفۀ خود عمل می‌کنند و بعد از گذشت هفت سال خداوند این موقعیّت را برای ایشان پیش می‌آورد.

 حال ممکن است فرضاً این هفت سال برای بعضی دو سال، یا پنج سال، یا ده سال یا چهارده سال شود؛ زیرا خداوند متعال برای هر کسی بر طبق شاکله و خصوصیّات او و مصالحی که در حول او در گردش و جریان است، موقعیّت‌هائی را پیش می‌آورد که ممکن است برای دیگری نباشد، و چه‌بسا اگر این شخص در این موقعیّت به ولیّ کامل برسد آن استفاده را که باید و شاید نخواهد کرد.

 ممکن است افرادی را که انسان بر طبق مشیّت الهی باید به آنها در یک موقعیّت خاص مراجعه کند، افراد مختلفی باشند. من‌باب‌مثال امکان دارد وجود شخصی ظاهرالصّلاح که فقط دلی صاف و عمل و روشی پسندیده دارد ولی مقاماتی را طیّ نکرده و حالاتی توحیدی ندارد، برای انسان مغتنم باشد؛ در اینجا باید انسان از او استفاده کند. و همین‌طور ممکن است دستور بعدی مبتنی بر مراجعۀ به فرد دیگری باشد، باز مراجعۀ به او برای انسان مغتنم است.