عنوان بصری ج۱

داده شده و بر آن عهدی که بر آنها التزام دارند عمل کنند و متابعت ما را پیشۀ خود نمایند، به لقاء ما خواهند رسید و از مشاهدۀ ما محروم نخواهند شد.»

 در اینجا منظور حضرت تنها مشاهدۀ و لقاء ظاهری نیست، بلکه مقصود حضرت آن است که: حقیقت و نور ولایت در دل آنها متمکّن خواهد شد، و آنها راه خدا را با آن نور مشاهده می‌کنند و مسیرشان را تشخیص می‌دهند. و آنچه که موجب ابتعاد آنها از ما می‌شود، همان اعمالی است که انجام می‌دهند و ما را ناراضی می‌کنند، و ما نسبت به آن کارها کراهت داریم.¹

 باید توجّه داشت که در این کلام صاحب مقام ولایت کلّیه می‌فرماید: «این اعمال آنهاست که آنها را از ما دور می‌کند، و إلاّ ما به آنها از خود آنها نزدیک‌تریم.» یعنی واقعاً اگر کسی بر طبق آنچه که می‌داند عمل کند و خود را گول نزند، او به ما نزدیک است و در نزد ما است.

تقاضای دستور یکی از علمای معروف قم از علاّمه طهرانی و پاسخ ایشان

 روزی یکی از آقایانی که چند سال پیش از دنیا رفت و ایشان را در قم دفن کرده‌اند، در زمان سلطنت شاه خدمت مرحوم آقا ـ رضوان الله علیه ـ آمده بود و از ایشان دستور و برنامه‌ای می‌خواست.

 من ایشان را می‌دیدم که یک‌روز‌ در ‌میان برای دو سه مرتبه خدمت مرحوم آقا می‌آمدند و بعد به طور کلی این ارتباط قطع شد. ایشان از معمّرین و از علمای معروف قم بود، و سه چهار سال است که از دنیا رفته است.

 از آنجا که من در این جریان رفت و آمد داشتم، تا حدودی از مسائل و سخنانی که ردّ و بدل می‌شد، اطّلاع پیدا کرده بودم. روزی از مرحوم آقا سؤال کردم: «آقا! ایشان چرا رفت و دیگر نیامد؟»

 ایشان فرمودند: «این آقا آمده بود برای اینکه با ما مصاحبت داشته باشد و از