عنوان بصری ج۱

 آیا ما نسبت به اداء امانت و مردانگی و رادمردی پایبند، و از ایثار و انفاق بهره‌مند بوده‌ایم؟!

 ‌آیا تاکنون به آن تکالیفی که از واجبات و مستحبّات و نماز شب و بیداری بین‌الطّلوعین برای ما هست عمل کرده‌ایم که اینک به دنبال مجهولات می‌گردیم؟! یا اینکه به یک‌صدم از آنها هم عمل نکرده‌ایم؟!

حکایت علمائی که به اندازه قلیان کشیدن برای بیداری شب وقت نداشتند

 مرحوم والد ـ رضوان الله علیه و روحی فداه ـ می‌فرمودند:

در نجف بین جمعی از علماء نشسته بودم، صحبت آنها این بود که: این بیداری شب و بین‌الطّلوعین و نماز شب مربوط به آدم‌های بیکار است. وظیفۀ ما (علما) این است که در هنگام شب مطالعه کنیم؛ چراکه فردا باید با طلاّب بحث کنیم و با شاگردان مختلفی روبرو شویم. با این شاگردان و لزوم مطالعات سنگین و این همه اشتغالات، برای انسان مجالی نمی‌ماند تا نماز شب بخواند.

این امور مربوط به افراد بیکاری است که در زمان پیغمبر بودند و کاری نداشتند (نه اشتغال به روایات، و نه درس و بحث)‌ و هر روز پیغمبر را می‌دیدند و به دنبال کارشان می‌رفتند، و لذا در اوّل شب می‌خوابیدند و به مستحبّات هم می‌رسیدند؛ امّا آن کسی که می‌خواهد فردا تدریس کند و باید لااقلّ دو سه ساعت مطالعه کند و خود را برای پاسخ به سؤالات شاگردان آماده نماید، اصلاً نیازی به نماز شب خواندن ندارد.

یکی از آقایانی که در آن مجلس بود و اهل ریاضات و بیداری شب هم بود، به آنها رو کرد و گفت:

«من یک سؤال از شما می‌کنم، و آن اینکه: أ تَشرَبونَ القِرشَة؟ آیا شما در خلال کارهایتان قلیان می‌کشید یا نه؟»

(در نجف قلیان کشیدن مرسوم بود و شاید هر قلیانی نیم ساعت یا بیشتر طول می‌کشید. می‌گفتند و می‌خندیدند، و در ضمن قلیان هم می‌کشیدند.)

آنها گفتند: بله!

او گفت: «آیا نماز شب خواندن آن‌قدر اهمّیت ندارد که شما نیم ساعت