
عنوان بصری ج۱
جلد اول از مجموعۀ «عنوان بصری» حاصل مجالس حضرت آیتاللَه حاج سید محمدمحسن حسینی طهرانی قدّساللَهسرّه در «شرح حدیث عنوان بصری» میباشد که طی سالیانی متمادی برای رفقا و شاگردان سلوکی و پویندگان مکتبِ عرفان و توحید ایراد فرمودهاند، که همراه با ویرایش به زیور طبع آراسته شده است. تبیین ظرائف ژرفِ تربیتی و سلوکی با بیانی روان و شیوا، همراه با ذکر مصادیق، امثله و حکایات متنوّع از شاخصههای این کتاب شریف بوده که در نوع خود بینظیر میباشد. مجلد اول از این مجموعه در موضوع «ولایت و هدایت» و تبیینِ «حقیقت هدایت باطنی» و «کیفیت دستگیری اولیایالهی» و «چگونگی سیر سالک در صورت نبود استاد کامل» به ساحت علم و فضیلت تقدیم میگردد. اهم مطالب مندرج در این مجلد: • اهمیّت حدیث عنوان بصری در سلوک راه خدا • هدایت و دستگیری امام، ملکوتی است و خارج از زمان و مکان • ولایت یعنی احاطۀ عِلّی و واقعی بر همۀ مقدّرات و نفوس • سالک باید خود را با قضا و قدر الهی تطبیق دهد • در هیچ زمانی راه رسیدن به خدا مسدود نیست • آیا هدایت پروردگار منوط به ارتباط ظاهری با امام است؟ • یکیبودن هدایتگریِ امام در ظهور و غیبت • بیفایدهبودن قُرِب ظاهری با با ولیّ خدا، در صورت عدم اتصال باطنی • شرط سلوکْ خلوص و تسلیم است، نه حضور امام و ولیّ • سالک باید مثل کسی باشد که شب امتحانش را میگذراند • گاهی صلاحِ سالک، در عدمِ وصول به ولیّ خداست • بعضیها راه نرفته سالکاند! • شمّهای از اسرار توحیدی و عرفانی در روز عاشورا
عنوان بصری ج۱
115اگر عنایت امام زمان نباشد دشمنان ما را از پای درمیآورند
«و لَولا ذَلِک لَنَزَلَ بِکمُ اللَأْواء و اصْطَلَمَکمُ الأعداءُ؛ و اگر مراعات ما نبود اعداء و دشمنان، شما را لِه میکردند.»
ولایت یعنی احاطۀ علّی و واقعی بر همۀ مقدّرات و نفوس
آری، این مقام ولایت است؛ ولایت یعنی احاطۀ عِلّی و احاطۀ واقعی بر همۀ مقدّرات و بر همۀ نفوس، ولایت یعنی کیفیّت تدبیر و نزول حقیقت توحید در عالم کثرت.
کیفیّت نزول اسماء و صفات کلّیۀ الهیّه در مجالی آفاق و انفس
وقتی حقیقتی از عالم توحید به عالم کثرت نزول میکند، در همه جا پخش میشود و انبساط پیدا میکند. مثلاً علم پروردگار که در عالم کثرت نزول پیدا میکند، وقتی از عالم ذات پائین میآید و به جبرائیل و پیغمبران و نفوس مقرّب میرسد، در هر کدام به یک نحوه است، وقتی به سایر ملائکه و ارواح میرسد در هر یک از آنها متفاوت است، هنگامی که به تمام افراد انسانها میرسد در هر کدام به یک شکل است، همینطور نسبت به حیوانات و جمادات و نباتات در هر کدام به یک نحوه است؛ در حالیکه علم تمامی اینها علم پروردگار است.1
یعنی همان علم است که در حیوانات و وحوش ظهور میکند و آنها به دنبال تغذیه و معاش میروند، و همان علم است که در زنبور عسل و پشه و سایر حشرات تجلّی میکند، و به طور کلّی همان علم در همۀ مظاهر خلقت از عالم بالا به پائین میآید و پخش و منتشر میشود.2
امام علیه السّلام، مُجری علم پروردگار در مجالی و مظاهر کثرت
لذا میبینیم آنچه که در زنبور عسل است مگس از آن اطّلاع ندارد، و آنچه که در مگس است پشه از آن اطّلاع ندارد، و آن خصوصیّاتی که در شیر است پلنگ و فیل و غنم و گاو از آن اطّلاع ندارند، و هر یک از اینها علوم مختصّ به خود را دارند که انسان از آن مطّلع نیست.
- رجوع شود به توحید علمی و عینی، مکتوب سوّم مرحوم سیّد، ص ٧٥.
- جهت اطّلاع بیشتر پیرامون ظهور حقیقت علم در موجودات رجوع شود به افق وحی، ص ١٤٤.
