عنوان بصری ج۱

«ما احاطۀ علمی بر اعمال شما داریم، و شما هر عملی را بخواهید انجام دهید علمش در نزد ماست.»

 یعنی نسخۀ اصلی همین سخنان من الآن در نفس امام علیه السّلام است؛ در این صورت آیا اصلاً متصوّر است که خطاب کنیم: ای بقیّة‌الله‌ و ای امام زمان، آیا تو بر احوال ما آگاهی و از ما چیزی می‌دانی و توسّل ما را می‌بینی؟!

 آخر فرض این است که: نسخۀ اصلی این سخنان الآن در آنجاست و هر مطلبی را که من می‌گویم، معلول و وجود نازلۀ آن نسخه اصلی است؛ در این صورت اینکه آیا امام اطّلاع دارد یا نه، معنا ندارد، زیرا علم امام، علم حصولی نیست.

 علم حصولی یعنی اینکه انسان نسبت به مطلبی در تصوّرات و تصدیقاتش خالی‌الذّهن است، و باید شخصی آن را برای انسان بیان کند. علم حصولی یعنی اینکه انسان کتابی را باز کند و مطالعه نماید تا مطلبی را بفهمد.

 اینکه امام علیه السّلام غائب از ماست و در عین‌حال خطاب به ما می‌گوید: ما احاطۀ علمی بر اعمالتان داریم: «و لا یَعزُبُ عَنّا شَیءٌ مِن أخبَارِکم؛ و هیچ خبر و حادثه و پدیده‌ای در شما نیست، الاّ اینکه بر ما واضح است» مسلّماً علم حصولی نبوده، بلکه‌ علم حضوری است. چون در علم حصولی است که انسان باید با شخصی یا مطلبی در ارتباط باشد؛ امّا این علم، علم حضوری است.

 علم حضوری یعنی اینکه نفس‌الشّیء و نفس‌الحادثه و نفس آن پدیده در وجود شخص حضور عینی داشته باشد. و در اینجاست که علم با عین خارجی و نیز معلوم با عین خارجی در نفس امام علیه السّلام اتّحاد پیدا می‌کند.

ما نسبت به مراعات شما اهمال نداریم

 سپس حضرت می‌فرماید: شما گمان نکنید که ما شما را رها می‌کنیم:

إنَّا غَیرُ مُهمِلینَ لِمُراعاتِکم؛ ما نسبت به مراعات شما اهمال نداریم.

و لا ناسینَ لِذِکرِکم؛ و شما را فراموش نمی‌کنیم.