عنوان بصری ج۱
جلد اول از مجموعۀ «عنوان بصری» حاصل مجالس حضرت آیتاللَه حاج سید محمدمحسن حسینی طهرانی قدّساللَهسرّه در «شرح حدیث عنوان بصری» میباشد که طی سالیانی متمادی برای رفقا و شاگردان سلوکی و پویندگان مکتبِ عرفان و توحید ایراد فرمودهاند، که همراه با ویرایش به زیور طبع آراسته شده است. تبیین ظرائف ژرفِ تربیتی و سلوکی با بیانی روان و شیوا، همراه با ذکر مصادیق، امثله و حکایات متنوّع از شاخصههای این کتاب شریف بوده که در نوع خود بینظیر میباشد. مجلد اول از این مجموعه در موضوع «ولایت و هدایت» و تبیینِ «حقیقت هدایت باطنی» و «کیفیت دستگیری اولیایالهی» و «چگونگی سیر سالک در صورت نبود استاد کامل» به ساحت علم و فضیلت تقدیم میگردد. اهم مطالب مندرج در این مجلد: • اهمیّت حدیث عنوان بصری در سلوک راه خدا • هدایت و دستگیری امام، ملکوتی است و خارج از زمان و مکان • ولایت یعنی احاطۀ عِلّی و واقعی بر همۀ مقدّرات و نفوس • سالک باید خود را با قضا و قدر الهی تطبیق دهد • در هیچ زمانی راه رسیدن به خدا مسدود نیست • آیا هدایت پروردگار منوط به ارتباط ظاهری با امام است؟ • یکیبودن هدایتگریِ امام در ظهور و غیبت • بیفایدهبودن قُرِب ظاهری با با ولیّ خدا، در صورت عدم اتصال باطنی • شرط سلوکْ خلوص و تسلیم است، نه حضور امام و ولیّ • سالک باید مثل کسی باشد که شب امتحانش را میگذراند • گاهی صلاحِ سالک، در عدمِ وصول به ولیّ خداست • بعضیها راه نرفته سالکاند! • شمّهای از اسرار توحیدی و عرفانی در روز عاشورا
مرتب سازی:
عنوان بصری ج۱
105أعوذ بالله من الشّیطان الرّجیم
بِسمِ الله الرَّحمَنِ الرَّحِیم
الحَمدُ لِلّه ربِّ العالَمینَ و الصّلاة و السّلامُ علی أشرَف المُرسَلینَ
و خاتمِ النَّبیینَ أبیالقاسمِ محمَّدٍ و علَی آلِهِ الطَّیِّبین الطّاهرین
و اللعنة علَی أعدائِهم أجمَعینَ
عدم تأثیر حضور و غیبت امام علیه السّلام، در هدایت و دستگیری مردم
بحث پیرامون عنوان بصری بود که خدمت امام صادق علیه السّلام رسید و تقاضای دستور و موعظه کرد و حضرت دو نکته را به او متذکّر شدند؛ نکتۀ اوّل: مربوط به جهت خارجی ایشان، و نکتۀ دوّم: مربوط به جهت داخلی و قضیّۀ شخصی آن حضرت بود.
و امّا نکتۀ اول این بود که: «إنِّی رجلٌ مَطلوبٌ؛ من در ارتباط با تو محدودیت دارم چراکه مرا زیر نظر دارند، و این مسأله ارتباط و مراودۀ مرا با تو محدود میکند.» صحبت به اینجا رسید که: از نقطهنظر دستگیری و حرکت انسان به سوی کمال، حضور و غیبت امام علیه السّلام هیچ دخالتی ندارد، و همانطور که حضرت با حضور و ظهور خود موجب رشد و تعالی و ترقّی افراد به سوی کمالات انسانیّت و مقصد اعلی هستند، در مقام غیبت هم از جهت باطن مسأله از این قرار است و فرقی نمیکند.