عنوان بصری ج۱

 سه چهار نفر آنها گفتند: بسیار خوب برمی‌گردیم، ولی یکی از آنها گفت: ولو اینکه ایشان بگویند ما ملاقات نداریم، ما باید ایشان را زیارت کنیم؛ زیرا ما این‌همه راه آمده‌ایم تا ایشان را زیارت کنیم، و اگر شده حتّی یک نگاهی هم به جمال و به صورت ایشان بیندازیم برای ما کفایت می‌کند.

 علی‌ایّ‌حال، زمستان هم بود و این شخص آمد در منزل و زیر کرسی نشست؛ در آن زمان کرسی رسم بود و امروزه دیگر منسوخ شده است. ایشان که ظاهراً برای غسل شب قدر استحمام کرده بودند، و آمدند و یک نیم ساعتی هم نشستند و حتّی صحبتی شد و مطالبی ردّ و بدل شد. آن شخص هم خوش و خندان و کامیاب از ملاقات با ایشان، خداحافظی کرد و به طرف منزلش رفت تا برای رفتن به مسجد آماده شود.

 مدّتی از این قضیّه گذشت و ما از آن منزل به منزل دیگری در خیابان هدایت منتقل شدیم که کم‌کم حالات و مسائلی برای این شخص پیدا ‌شد و در افکار و اطوار او مسائل و مشکلاتی پدید آمد. کم‌کم شروع کرد از مرحوم آقا فاصله گرفتن تا اینکه به مرحله و موقعیّتی رسید که به طور کلّی او را از ایشان جدا نمود و به شدت اوضاعش به هم ریخت و حالات شیطانی برایش پیدا ‌شد، و خلاصه اینکه: به طور کلّی از ایشان منقطع ‌شد و حجاب و رادع و مانعی بین او و بین ایشان ایجاد ‌شد.

 مدّتی از این قضیّه ‌گذشته بود و ما به منزل جدید منتقل شده بودیم که روزی مرحوم آقا با همان دو سه نفری که در آن شب با او آمده بودند صحبت می‌کردند، و من هم در آنجا بودم. در این موقع یادی از آن شخص به میان می‌آید که فلانی رفته و دیگر از او خبری نیست؛ مرحوم آقا به آنها می‌فرمایند:

آنچه که در این راه مهمّ است مسألۀ اطاعت است؛ زیرا‌ اطاعت در این راه کارساز است. آقای فلان! یادتان می‌آید مدّتی پیش شبی بارانی، شما و ایشان و ایشان به اتّفاق آن شخص به منزل ما آمدید و من به آقا سیّد محسن پیغام