اسرار ملکوت ج3

 برای خود نگارنده ده‌ها مورد اتّفاق افتاده که در قضایا و مرافعه‌ها آن‌چنان صورت مسأله با ترفند‌های زیرکانه و ظهورات مکّارانه زیور داده شده است، که اگر لطف و عنایت خاصّ الهی نبود، قطعاً و بدون هیچ شکّ و شبهه‌ای در دام أبالسه و شیاطین انس گرفتار می‌شدم و حکم بر خلاف ما أنزل الله و مخالف واقع صادر می‌نمودم و سخط الهی و فساد خارجی را موجب می‌گشتم. و بداهت این مطلب آن‌چنان روشن و آشکار است که منکر آن جز مُکابر و معاند نمی‌تواند بوده باشد.

 حال بنگرید در قضایای جزئیّه و مرافعات محدود که عدم اطّلاع بر واقع و قضاوت‌ بر اساس برداشت‌های متعارف که موجب این همه فساد و اختلاف و ناهنجاری شود، در مسائل کلیّه چون زعامت و حکومت بر خَلقی عظیم و ادارۀ امور اجتماعی آنان، در این فرض و صورت چه فاجعه‌ای را به دنبال خواهد داشت و چه مصیبتی را برای اجتماع به وجود خواهد آورد.

اشکالات وارد بر قیام‌های علویّان

 همین اشکال با همین قوّت و شدّت دربارۀ قیام‌های علویان، چون بنی‌الحسن، وجود دارد. محمّد و ابراهیم فرزندان عبدالله محض در زمان امام صادق علیه السّلام بدون اذن و اجازۀ امام، بر علیه دستگاه بنی‌عبّاس و منصور دوانیقی قیام نمودند و عدّه‌ای را به دنبال خود روانه ساختند و جمعی را به کشتن دادند؛ و در این مسأله نه تنها از طرف امام علیه السّلام جواز و حجّتی بر کار خود نداشتند، بلکه امام علیه السّلام آنان را از دست زدن به این اقدام برحذر داشت و صریحاً فرمود که: «به آرزوی خود در به‌دست آوردن خلافت نخواهند رسید.»

 آنان به دروغ و مکر و حیله بر این اساس که محمّد فرزند عبدالله محض، همان مهدی موعود می‌باشد، مردم را به سوی خود جمع و جذب می‌نمودند و پدر آنان عبدالله علناً از مردم برای این مهدی موعود قلاّبی و فتنه‌گر بیعت می‌گرفت و هر کس را که از بیعت با آنان سرباز می‌زد، تهدید به قتل و ایذاء می‌نمود، حتّی در این مسأله وقاحت و بی‌شرمی را به آنجا رساندند که امام صادق علیه السّلام را که از