اسرار ملکوت ج3

 حکومت ولیّ خدا حکومت نفس واقع و عین صلاح و متن نفس‌الأمر برای رشد و تربیت نفوس و ارتقاء به مدارج تجرّد و توحید است؛ و این کجا در حکومت‌های امثال عمر بن عبدالعزیز و غیره یافت می‌شود؟! لذا بالعیان مشاهده می‌شود که در این حکومت‌ها چه بسا تعارضات جدّی و تناقضات بتّی با فطریّات بشر و وجدانیّات آنان صورت می‌گیرد، و با توجیهات و تأویلات جهت رفع ابهامات و پرسش‌های به حقّ، به انواع حیله‌ها و خدعه‌ها متشبّث می‌گردد تا مردم از حقایق پشت پرده و جریانات تأثیرگذار بر حوادث مطّلع نگردند و آنها را اموری ضروری و بدیهی قلمداد نمایند.

 در حکومت امام علیه السّلام مدیریت جامعه بر اساس تراوشات نفس قدسی و متّصل به غیب است، و نه ملاحظات مصالح و مفاسد بافته شده در نفس آلودۀ بشری.

 در حکومت امام علیه السّلام امر و نهی بر اساس لحاظ حاقّ واقع و مصلحت واقعیّه نسبت به تک‌تک آحاد رعیّت است. و تصمیم بر اساس انکشاف و شهود عوالم غیب است، نه مطالعۀ جرائد و استماع رادیو و إخبار افراد بر اساس سلایق شخصی و بینش‌های سطحی و کج و معوج.

 لذا چه کسی است جز خود امام معصوم علیه السّلام و یا آن ولیّ عارف کامل متّصل به عوالم غیب، که نفس او متّحد با نفس ملکوتی و قدسی امام علیه السّلام گشته که در نتیجه واردات قلبیّۀ او نزول تراوشات قلب و نفس امام علیه السّلام خواهد بود و بالمَآل فعل و گفتار او فعل و گفتار امام علیه السّلام می‌باشد، که می‌تواند مدّعی احراز این مرتبت و منزلت گردد؟! هیهات!

 از کجا عمر بن عبدالعزیز می‌تواند مدّعی گردد که اقدام به عدل و امنیّت او درست همان عدل و قسطی است که از امام سجّاد و امام باقر علیهما السّلام متمشّی و جاری است و هیچ تفاوتی با یکدیگر ندارند؟ و بر چه اساسی رعایت حقوق رعیّت بر اساس همان مصلحت و ملاکی است که نفس ملکوتی امام معصوم