اسرار ملکوت ج3

کُنتُ أتَّبِعُهُ اتِّباعَ الفَصیلِ أثَرَ أُمِّهِ، یَرفَعُ لی فی کُلِّ یَومٍ مِن أخلاقِهِ عَلَماً و یَأمُرُنی بِالِاقتِداءِ بِه. و لَقَد کانَ یُجاوِرُ فی کُلِّ سَنَةٍ بِحِراءَ فَأراهُ و لا یَراهُ غَیرِی. و لَم یَجمَع بَیتٌ واحِدٌ یَومَئِذٍ فی الإسلامِ غَیرَ رَسولِ اللهِ صلّی الله علیه و آله، و خَدیجَةَ، و أنا ثالِثُهُما. أرَی نورَ الوَحیِ و الرِّسالَةِ، و أشُمُّ رِیحَ النُّبُوَّةِ، و لَقَد سَمِعتُ رَنَّةَ الشَّیطانِ حینَ نَزَلَ الوَحیُ عَلَیهِ صلّی الله علیه و آله، فَقُلتُ: یا رَسولَ اللهِ، ما هَذِهِ الرَّنَّةُ؟ فَقالَ: «هَذا الشَّیطانُ أیِسَ مِن عِبادَتِهِ. إنَّکَ تَسمَعُ ما أسمَعُ و تَرَی ما أرَی، إلّا أنَّکَ لَستَ بِنَبِیٍّ و لَکِنَّکَ وَزیرٌ، و إنَّکَ لَعَلَی خَیر.»¹

«خداوند متعال برای تربیت و تعلیم رسول خدا از هنگام شیرخوارگی بزرگ‌ترین ملک از ملائکۀ خود را بر او گماشت تا راه و مسیر مکارم اخلاق و فرهنگ کرامت و اعتلای اخلاق الهی را به او بیاموزد و در شب و روز او را تحت تربیت و تعلیم قرار دهد. و من همواره مانند بچّه ‌شتری که به دنبال مادرش روان است، به دنبال رسول خدا در حرکت بودم و پایم را جای پای او می‌گذاردم.

هر روز رایتی از مکارم اخلاق برای من برمی‌افراشت و مرا به متابعت و پیگیری آن رایت دستور می‌فرمود. عادت رسول خدا این بود که در طول سال ایّامی را در غار حراء بیتوته می‌نمود و من را نیز همراه خود می‌برد و کسی جز من او را نمی‌دید. و هیچ خانه‌ای که شعائر اسلامی در آن اقامه شود جز خانۀ رسول خدا و خدیجه در مکّه نبود، و من شخص سوّم آن خانه بودم. نور وحی و پیامبری را از سیمای رسول خدا مشاهده می‌کردم و بوی خوش نبوّت را با مشام جان استشمام می‌نمودم.

هنگامی که وحی بر حضرت نازل می‌شد، نالۀ شیطان را می‌شنیدم و احساس می‌کردم، و به رسول خدا می‌گفتم: این ناله از کیست و برای چیست؟ حضرت در پاسخ می‌فرمود: ”این ناله از شیطان است که از عبادت بندگان