اسرار ملکوت ج3

تمام توهّمات و تخیّلات است، لقای پروردگار به نورانیّت و وفود در حریم قدس او با صفت جمال و مشاهدۀ ذات ربوبی است به واسطۀ فنای ذاتی در ذات لایزال. و به همین ملاک برای کسی که توفیق لقای او را در این دنیا پیدا نکرده است و مرگ که امری غیر اختیاری است گریبان او را گرفته است، همین اجر که لقای پروردگار است برای او حاصل خواهد شد، و در سرای آخرت مشرّف به لقای خدا خواهد گردید و توفیق زیارت محبوب را پیدا خواهد کرد؛ زیرا طبق آیه شریفه:

﴿وَمَنۡ أَحۡسَنُ مِنَ ٱللَهِ حُكۡمٗا لِّقَوۡمٖ يُوقِنُونَ﴾؛¹ «برای افرادی که ایمان قطعی و اعتقاد یقینی به وعده‌های پروردگار دارند، چه کسی از خود پروردگار بهتر و متقن‌تر می‌تواند حکم براند؟»

لزوم لقای پروردگار در صورت عدم کفایت عمر و سر رسیدن اجل سالک

 نکتۀ قابل توجّه اینکه در بعضی از نوشتجات از قول مرحوم علاّمه والد ـ قدّس سرّه ـ مطلبی نقل شده است که لازم است درباره آن توضیحی داده شود، و آن اینکه:

 در زمان گذشته مرحوم والد به این آیه:﴿وَمَن يَخۡرُجۡ مِنۢ بَيۡتِهِۦ ...﴾² بر لزوم لقای پروردگار در صورت عدم کفایت عمر و سر رسیدن اجل تمسّک می‌کردند و هم‌چنان که عرض شد می‌فرمودند: سالک راه خدا اگر با قدمی راسخ و همّتی بلند و عزمی متین و عملی شایسته، قدم در راه سیر و سلوک بگذارد و به رعایت و انجام دستورات سلوکی قیام نماید و از عوالم تخیّلات و توهّمات پا بیرون بگذارد و یکسره همّ و غمّ خود را مصروف وصول به مقام ذات کبریاء بگرداند ولی به واسطۀ فوت توفیق لقای او را در این دنیا نداشته باشد، خداوند اجر او را ضایع نمی‌گرداند و تشرّف به لقای او را در آخرت نصیب او خواهد نمود، و این وعده‌ای است حتمی و مبرم که از ناحیۀ پروردگار به بندگان مخلصش داده شده است؛ بنابراین