اسرار ملکوت ج3

نه درجات و مراتب بهشت و نعمت‌های عالم غیب؛ پس وقتی هدف و مقصدی خود خدا و رسول او باشد، پاداش هم خود خدا و رسول اوست، نه چیز دیگر.

 مثلاً اگر طبیبی از منزل خود خارج شود و به سوی محلّ طبابت حرکت کند و نیّت و قصد او جمع اموال و اندوختن متاع دنیا باشد، طبعاً اجر و پاداش او همان مقدار مال و متاعی است که در پایان طبابت و کار نصیب او خواهد شد نه چیز دیگر؛ امّا اگر برای خدمت به خلق و کسب رضای الهی و شکر نعمت پروردگار به این کار اقدام کند و برای طلب خشنودی خدا به مطب برود و در پی کم و زیاد درآمد و اندوخته نباشد و به مستمندان اعانه نماید و بین افراد مریض در طبقات مختلف تفاوتی نگذارد و همه را به یک چشم نگاه کند و به مریض‌ها اطمینان و امنیّت و آرامش دهد، در این صورت اجر و پاداش او دیگر مال و متاع دنیا نخواهد بود، بلکه رضوان الهی و بارقه‌های جمال و انوار متلألئ از عالم بالا و انشراح صدر و بصیرت قلب می‌باشد.

 همین‌طور یک طلبه و روحانی هنگام اشتغال به تحصیل اگر مقصد و مقصود او کسب معارف الهیّه و احکام شرع و پرداختن به امور و علوم متداول برای شهرت و معروفیّت و اقبال مردم و ابراز ارادت و محبّت و توسعۀ اقتدار و اجتماع افراد و بسط نفوذ و تأثیر شخصیّت و قدرت و قوّت شئون اجتماعی باشد، اجر و قیمت آن همان مناصب دنیوی و متاع زوال‌پذیر عالم دنیّ و تمتّع از جیفۀ دنیا و شهوات خواهد بود،﴿مَا لَهُۥ فِي ٱلۡأٓخِرَةِ مِنۡ خَلَٰقٖ﴾.¹

 در آیه شریفه به این نکته تصریح شده است در آنجا که می‌فرماید:

 ﴿مَّن كَانَ يُرِيدُ ٱلۡعَاجِلَةَ عَجَّلۡنَا لَهُۥ فِيهَا مَا نَشَآءُ لِمَن نُّرِيدُ ثُمَّ جَعَلۡنَا لَهُۥ جَهَنَّمَ يَصۡلَىٰهَا مَذۡمُومٗا مَّدۡحُورٗا * وَمَنۡ أَرَادَ ٱلۡأٓخِرَةَ وَسَعَىٰ لَهَا سَعۡيَهَا وَهُوَ مُؤۡمِنٞ فَأُوْلَـٰٓئِكَ