اسرار ملکوت ج3

نفس رسول الله صلّی الله علیه و آله و سلّم تعلّق یافته‌اند، و این ملاکات تا روز بازپسین به منجّزیّت و داعویّت خویش پابرجا می‌باشند. و حیثیّت آنها حیثیّت کشف و طریق است و هیچ‌گاه تغییر نخواهد کرد.

 دروغ حرام است، زیرا عملی است که صرف‌نظر از مفاسد نفسی و اجتماعی، خود بر خلاف واقع و مقابل حقیقت و نفس‌الأمر است، و از این جهت مطرود و مذموم است. خواه دروغ به یک طفل سه ساله باشد و یا به خدمتکار منزل و یا به امام زمان علیه السّلام، هیچ تفاوتی بین این سه مورد نزد پروردگار نمی‌باشد؛ ولی ما قطعاً دروغ به امام زمان را خیلی قبیح و وقیح می‌دانیم و دروغ به خدمتکار را چندان اهمیّت نمی‌دهیم و دروغ به طفل خردسال را که چه بسا امری متعارف به حساب می‌آوریم!

باید حُسن و قبح ذاتی افعال و اقوال ملاک فعل و ترک باشد

 زشتی و کدورت دروغ به تناسب مخاطب و اختلاف رتبۀ او برنمی‌گردد؛ بلکه به خود دروغ، یعنی خلاف واقع را بیان کردن، باز می‌گردد. و این کدورت و زشتی، تأثیر ژرف و عمیقی در نفس دروغ‌پرداز باقی می‌گذارد که نفس و قلب او را نسبت به ادراک حقایق وارونه می‌نماید و ادراک او را در مواجهه با مسائل به سمت خلاف و بطلان می‌کشاند و قضاوت او را در حوادث پیوسته به سوی خلاف سوق می‌دهد؛ و این است خطر بزرگ دروغ.

 اگر فردی توانست به طفل و خدمتکار دروغ نگوید هنر کرده است، و الاّ همین‌قدر که بداند در دروغ به امام زمان علیه السّلام مُچش باز خواهد شد و رسوای عام و خاص خواهد گشت و اعتبارش از بین خواهد رفت، که هنر نکرده است و کار مهمّی انجام نداده است و گذشتی مرتکب نشده است؛ زیرا نگفتن دروغ در چنین موقعیّتی بر اساس مصلحت نفسانی بوده است، نه بر اساس انطباق نفس با حاقّ واقع و نفس‌الأمر، که در این‌صورت با رفع محذور همان شخص دوباره به دروغ‌پردازی روی می‌آورد و از گفتن خلاف ابائی ندارد؛ ولی اگر دروغ نگفتن بر