اسرار ملکوت ج3

هم‌نشینی با تو را دریافته است، پس بخواهد از تو فاصله بگیرد؟! ای پروردگار من، ما را از جملۀ کسانی قرار ده که برای هم‌نشینی با خودت و نزدیکی در ذات لایزال خودت انتخاب فرمودی و او را برای محبّت و عشق به خودت خالص و پاک گردانیدی و شوق دیدار خودت را در وجود او قرار دادی و او را بر قضا و اراده و مشیّت خودت راضی و صابر و بردبار ساختی، و رؤیت جمال بی‌مثال خودت را نصیب او فرمودی... .»

 بنده در زمان حیات مرحوم والد چنان می‌پنداشتم که آنچه را که برای گذشتگان از عرفا و اولیای الهی نقل می‌کنند و اتّفاقاتی که پس از رحلت آنها برای اطرافیان و شاگردان آنها واقع شده است، برای مرحوم والد اتّفاق نخواهد افتاد و آن مسائل مؤلمه با تدبیر و اقتدار و کیفیّت تربیت و ارشاد این مرد بزرگ دیگر معنا و مفهومی نخواهد داشت؛ غافل از اینکه این تصوّر، خیالی بیش نبود و این تفکّر، اشتباه و خطایی کاملاً واضح و آشکار بوده است، در حالی‌که ما از آن در غفلت و جهالت بوده‌ایم.

 آیا در زمان ائمّه علیهم السّلام این‌چنین مسائل و ابتلائاتی نبوده است؟ پس داستان غربت و مظلومیّت حضرت ثامن الأئمّه علیه السّلام از کجا نشأت گرفته است؟ و مسائل بنی‌الحسن و امام صادق علیه السّلام که پاره‌ای از آن حوادث مذکور شد چگونه بوده است؟

 تصوّر ما در آن زمان بر این بود که این همه صحبت و این همه جلسه و این همه تألیف و این همه ملاقات‌های خصوصی و این همه وعظ و ارشاد و تربیت دیگر جایی برای انحراف و اعوجاج و فتنه باقی نمی‌گذارد، ولی افسوس که خیالی باطل و تصوّری عبث و بیهوده در وجود ما شکل گرفته بود.

 در این جریان معنا و مفهوم آیه شریفه:

﴿إِنَّا هَدَيۡنَٰهُ ٱلسَّبِيلَ إِمَّا شَاكِرٗا وَإِمَّا كَفُورًا﴾؛¹