اسرار ملکوت ج3

و درباره لزوم پیروی از سنّت و اوامر ولیّ خدا هر چند به مذاق و سلیقه خوش نیاید و با تفکّرات و استنتاجات نفس موافق نباشد، صحبت می‌کردم.

 عادت و رسم مرحوم والد در سنوات آخر حیات بر این بود که در دهه‌هایی که مراسم عزاداری و سخنرانی بود، فقط یک روز از آن را در مجلس شرکت می‌کردند، و اتّفاقاً بزنگاه سخن و نقطۀ عطف سخنرانی حقیر در همان روزی بود که ایشان در مجلس حضور داشتند، و دوستان و شنوندگان همه منتظر و نگران این بودند که نتیجۀ بحث و سخنرانی در روزهای گذشته، امروز با حضور استاد چه سرانجامی پیدا خواهد کرد.

فعل و گفتار ولیّ خدا برای انسان حجّت است

 بنده نیز در کمال جرأت و صراحت و بی‌پروایی به ادامۀ سخن پرداختم و نتیجۀ کلام به این نکته ختم گردید که: فعل و گفتار ولیّ خدا برای انسان حجّت است، و در صورت امر و دستور ولیّ خدا بر انجام یک فعل، اتیان آن عمل واجب، و در صورت نهی و تحذیر ولیّ خدا از انجام یک عمل، اتیان آن فعل و کار، حرام و مبغوض حضرت احدیّت خواهد بود؛ گرچه انسان نسبت به کار خویش قطع و یقین داشته باشد، و نباید با وجود قطع به خلاف دستور ولیّ خدا لحظه‌ای در انجام و یا ترک فعل درنگ ورزد، و هیچ تصوّر خلافی نباید به ذهن و نفس او خطور نماید، و اگر نمود با استعاذه و استغفار آن را برطرف نماید و صفحۀ دل و قلب خویش را برای پذیرش دستورات استاد پاک و مصفّا نگه دارد.

 و اگر قرار باشد ولیّ خدا و عارف کامل امروز سخنی بگوید و روز بعد یا ماه و سال بعد از گفتۀ خویش پشیمان گردد و دستوری به خلاف دستور سال قبل صادر نماید، مَنِ گوینده در اینجا نخواهم ماند و راه و مسیر دیگری را اختیار خواهم کرد.

پرهیز دادن حضرت علاّمه مؤلّف را از پایین آوردن مطالب و تعیین مصداق

 این سخن و کلام از حقیر آن‌چنان قاطع و کوبنده بود که همگی افراد و شنوندگان را در بهت و حیرت و تعجّب ژرف قرار داد. و مرحوم والد سر را به زیر انداخته بودند و به عرائض حقیر توجّه می‌کردند. پس از اتمام منبر و آمدن به منزل،