اسرار ملکوت ج3

می‌نمودم ـ مخصوصاً در این حوادث و قضایای سنوات اخیرـ، ولی گوش شنوایی برای این سخنان و اندرزها نیافتم و با رویکرد و برخوردی متفاوت روبرو شدم، و دیگر از ارسال نامه و ابلاغ پیام صرف‌نظر نمودم و به این آیۀ شریفه متذکّر گردیدم:

﴿أَفَلَا يَتَدَبَّرُونَ ٱلۡقُرۡءَانَ أَمۡ عَلَىٰ قُلُوبٍ أَقۡفَالُهَآ﴾؛¹

«آیا این افراد به آیات قرآن توجّه نمی‌کنند و در آن معانی و حقایق تدبّر و تأمّل نمی‌نمایند، یا اینکه اصلاً بر قلوب و ضمائر آنها قفل زده شده است و دیگر قدرت و توان ادراک حقایق را ندارند.»

 ولی با تمامی این اوصاف، تأثیر بسیار مثبت و سازنده‌ای که این جریانات در نفس و دیدگاه من به وجود آورد ـ چنانچه ذکر شد ـ، رسیدن به حقیقت وجودی و حیثیّت ربطیّه و ادراک صحیح معنای حرفی وجود خود ما بود. برخورد و رفتار زشت افراد به حقیر و منتسبین به این‌جانب که در ارتباط با انتساب به مرحوم علاّمه والد جهت‌گیری شده بود، مرا بر آن داشت که ربط و تعلّق خویش را به مبدأ هستی و سرچشمۀ وجود بازیابی و ارزیابی نمایم، و جایگاه خویش را در این اقیانوس بیکران هستی مورد دقّت و بازرسی قرار دهم، و به این نکته واقف شوم که تمام ذوات هستی با تمام صفات و ملکات فاضله و حسنه، همه و همه دربست از آن ذات حیّ قیّوم و سرمد است و ذرّه‌ای از این صفات و کمالات در دایرۀ وجود به غیر او تعلّق نخواهد گرفت.

کنار رفتن پرده مجاز و نفاق از چهره افراد پس از رحلت مرحوم علاّمه طهرانی رضوان الله علیه

 آری، آن عزّت و اعتباری که در زمان حیات مرحوم والد در ذات خود می‌یافتیم، به یک‌باره از هم فرو ریخت و عزّت و اعتبار از آن خدای سبحان گردید؛ ﴿إِنَّ ٱلۡعِزَّةَ لِلَّهِ جَمِيعًا﴾.² آن حشمت و جاه و مقام که در آن ازمنه از حرکات و سکنات ما عزّ صدور می‌یافت، به ناگاه تبدیل به ذلّت و مسکنت و عدم مقبولیّت و انزجار و