اسرار ملکوت ج3

 و این مطلب وقتی بود که این حقیر ظاهراً تحت تعلیم و تربیت مرحوم والد بودم و ایشان را ولیّ خدا می‌دانستم و بدان اعتقاد داشتم.

 بنده در اینجا صراحتاً اعتراف می‌کنم: به عنوان فرزند ایشان و کسی که بیش از دیگران نسبت به موازین و مبانی و سیره و سلوک و طرز فکر و منش تربیتی و تعلیم آن بزرگوار اطّلاع و تجربه دارد، در تمام مدّت عمر حتّی یک بار از ایشان نشنیدم که فردی را از کسب فیض و استفاده از محضر شخصی منع کرده باشند، مگر اینکه ارتباط با شخص مذکور برای انسان موجب ضرر و زیان بوده باشد.

نهی مرحوم علاّمه از مراجعه به کسی که موجب ضرر و زیان می‌شود

 روزی یکی از بستگان نزدیک که شخص ساده‌لوح و بی‌تجربه‌ای است، در طهران به مجلس یکی از افراد مشهور و معروف رفته بود و هنگامی که برای مرحوم والد توضیح می‌داد، از آن مجلس به نیکی و صفا و ایراد سخنان زیبا یاد می‌کرد. وقتی کلامش تمام شد مرحوم والد به او فرمودند:

اگر یک مرتبه دیگر پا به آن مجلس بگذاری، ارتباطم را با تو قطع خواهم کرد!

 و این شخص که مرحوم آقا مجلس او را منع کرده بودند همان فردی بود که منکر نیاز به استاد و تربیت سلوکی بود و در کلام و سخنانش گویا سحری در جذب و انحراف افراد وجود داشت، و بدین جهت مرحوم والد آن فرد را از شرکت در مجالس او برحذر داشتند. حتّی روزی فرمودند: 

من وقتی می‌شنوم که یکی به او مراجعه کرده است، بدنم به لرزه درمی‌آید و می‌گویم: دیگر کارش تمام است!

مرحوم علاّمه برای وصول به معرفت و کسب بصیرت هیچ حدّ و مرزی قائل نبودند

 از جمله شواهد بر اینکه روش و سنّت مرحوم والد ـ قدّس سرّه ـ وصول به معرفت و کسب بصیرت بدون هیچ حدّ و مرزی بود، دستور ایشان به طلاّب علوم دینی بود که فرموده بودند:

طلاّب برای کسب علم و تحصیل معرفت هر کجا را که مناسب یافتند، بدون اجازه و کسب مجوّز از این جانب می‌توانند بدانجا عزیمت کنند و نیاز به سؤال از من نیست.