اسرار ملکوت ج3

و برق دنیوی می‌کشانند، و جایگاه خود را در بالاترین مرتبه از سطح جلوس حاضرین قرار می‌دهند تا از جهت ترفّع ظاهری و مرتبۀ بلند‌تر, چشم‌های ظاهربین و احساسات و توهّمات آنان را تحت تسخیر خویش قرار دهند, و مردم را به نوعی به عبودیّت و خشوع و خضوع در برابر خود وادار سازند و با تزریق تخیّلات و توهّمات و بزرگ‌نمایی کاذب و محتالانه، رفعت و ابّهت و سیطرۀ دروغین برای خویش کسب نمایند.

 حال سخن اینجاست: آیا ما نیز چنین نمی‌باشیم؟ و رفتار و گفتار و منش و مرام ما در راستای تحقّق چنین هدف و غایتی نیست؟ مجالس و مراسم و تشریفات و هزینه‌های نجومی و بهت‌آور، همه و همه در راستای تحقّق چنین رفعت و اعتلای تخیّلی و توهّمی و نفسانی قرار ندارند؟!

در مساجد اسلامی باید همۀ توجّه به سوی پروردگار باشد نه به رنگ و لعاب دیوار

 در مکتب اسلام رفعت و عزّت و کبریائیّت مختص ذات پروردگار است و غیری را در این اتّصاف راهی نیست:

﴿إِنَّ ٱلۡعِزَّةَ لِلَّهِ جَمِيعًا﴾؛¹ «همۀ شئون و مراتب عزّت در همۀ اوصاف و مصادیق، فقط و فقط از آن خدای متعال است.»

 بدین لحاظ خضوع و خشوع و عبودیّت منحصراً باید در مقابل حضرت حقّ باشد، و جز او هیچ شائبه‌ای از کثرت و غیر در خاطر یک انسان ظهور نکند، و هیچ غیری را، هر که می‌خواهد باشد، در عرض عزّت حقّ ننشاند و به حساب نیاورد.

 فلذا ملاحظه می‌کنیم دستور اسلام بر بنای مساجد با آنچه در میان ما متداول و متعارف شده است، زمین تا آسمان متفاوت است.

 در اسلام مساجد باید از رنگ و نگار خالی و عاری باشد، دیوارها از ارتفاع یک فرد عادی تجاوز نکند، و اگر به خاطر گرما و یا برف و باران مجبور به بنای سقف گشتیم، باید با چوب و شاخه‌های درختان تهیّه شود و طبق کلام نبوی: