اسرار ملکوت ج3

صلح امام مجتبی و داستان کربلا مشاهده می‌کنیم.

 و صورت ملکوتی دیگری، ابراز انانیّت و نفسانیّت و برتری و استعلاء و تکبّر و تثبیت شئون اجتماعی و شخصیّت فردی است که به ظاهر در رنگ و لعاب تبلیغ اسلام و محو ظلم و فساد و دفع شرارت و برافراشتن پرچم توحید و اسلام و حکومت مستضعفان و تدمیر ظالمان می‌باشد؛ و در نتیجه وقتی در بعضی از احوال به مراد ظاهری دست یابند، از شدّت شعف و شادی در پوست خود نمی‌گنجند و نفس در مقام انانیّت به انواع مظاهر، خود را جلوه‌گر می‌سازد؛ گاه به صورت تواضع و فروتنی خود را خاک پای فداییان و ساده‌لوحان قلمداد می‌کند، و گاه با تعبیر عنایت پروردگار و لطف او، خود را به ظاهر مرهون لطف او می‌نمایاند، و گاه با تظاهر به «الإسلامُ یَعلُو و لا یُعلَی عَلَیهِ؛¹ اسلام همواره به قلل رفیعه عزّت و رفعت ارتقاء می‌یابد و هیچ‌چیز دیگری نمی‌تواند بر اسلام برتری یابد»، این ظفر و پیروزی را به پای مکتب و آیین ظفرمند خویش می‌نهد. امّا خدا نیارد آن‌ روزی را که حریف و مخالف بر او پیروز گردد و شکست دامن او را فراگیرد و منکوب نیرو و ارادۀ خصم گردد، دیگر زمین و آسمان را به هم می‌دزود و سبّ و فحش را نثار فدویان نموده، نتیجۀ نبرد را معلول کوتاهی و سهل‌انگاری و عدم ابراز وجود و استقامت و عدم تبعیّت و پیروی تامّ از دستورات و آراء خویش می‌شمارد.

 در خلوت و مجلس خواص، هر ناسزا و سخن بی‌ربطی را نثار مجلسیان می‌کند و آبروی از دست رفته خود را به پای ضعف و سستی و نقص آنان می‌گذارد؛ و امّا در جلوت و عَلَن، خود را مطیع و منقاد اراده و مشیّت خدای متعال می‌نمایاند و در برابر تقدیر و خواست او، خود را متواضع می‌شمارد!

 همۀ اینها بدین جهت است که صورت و جوهر این جهاد، صورتِ کفر و