اسرار ملکوت ج3

 جناب زید و فرزندش یحیی با وجود جلالت قدر و منزلت، به این شبهه گرفتار شدند و بالأخره از پا درآمدند. آری، جهاد با مخالفین خوب است، امّا نه هر جهادی. جهادی که با امضاء و رضای امام علیه السّلام باشد، نه از سرِ خود و به تشخیص خود. دفع ظلم امری ممدوح و پسندیده است، امّا نه همه جا و در هر شرایط، در جایی که مورد تأیید و تقریر امام علیه السّلام باشد. دفاع از ولایت و کوبیدن استدلال مخالفین بسیار امر نیکو و شایسته است، امّا نه در هر زمان و به هر کیفیّت.

اشکال وارد بر هشام بن حکم در رعایت ننمودن تقیّه

 همین هشام بن حکمی که زمانی به عنوان شاگرد مکتب امام صادق علیه السّلام با مخالفین و منحرفین به بحث و احتجاج می‌پرداخت و آنها را محکوم و منکوب می‌نمود و آن‌قدر مورد تشویق و ترغیب امام علیه السّلام قرار می‌گرفت، در زمان موسی بن جعفر بر خلاف دستور و امر آن حضرت که او را به سکوت و تقیّه امر نموده‌ بودند، به بحث می‌پرداخت و موجب حسّاسیّت دستگاه ظالمانۀ عبّاسی می‌گردید و باعث زحمت و ایذاء و شدّت بر اهل بیت از طرف آنها بود، و به همین جهت دل امام زمان، حضرت موسی بن جعفر علیهما السّلام از دست او در فشار و اذیّت بود و بحث‌های او مورد تأیید و امضای امام علیه السّلام واقع نمی‌گردید.

 باید به جناب هشام و امثال او گفت: داعی و منظور شما از دفاع از ولایت و تشیّع چیست؟ و به چه قصد و غرضی با مخالفین و معاندین به بحث و نِقاش در این موضوع می‌پردازید؟ اگر مقصود حسّ برتری و استعلاء بر افراد و اشتهار در بین مردم و چیره‌دستی در کلام و محبوبیّت است، که دیگر با امام علیه السّلام چه کار دارید و چرا از امام مایه می‌گذارید؟! و چرا خود را تابع و منقاد و مطیع او قلمداد می‌کنید؟ شما از امام اطاعت نمی‌کنید؛ از امیال و هواهای نفس خود پیروی می‌نمایید، منتهی در صورت و شکل دفاع از ولایت.

 و اگر مقصود و منظور، دفاع از ولایت و شخص امام معصوم است و هدف از این بحث‌ها و نقد‌ها، تثبیت اراده و ولایت و اختیار او بر همۀ اراده‌ها و اختیارات،