اسرار ملکوت ج3

 کسی هیچ شک و شبهه‌ای در صفای باطن و صداقت یک طفل دوازده سیزده ساله ندارد، ولی آیا این مسأله ایجاب می‌کند که هدایت یک هواپیما با پانصد سرنشین را به او بسپاریم؟! و به صرف صفای نفس و لطافت روح او، از همۀ معیارها و ملاک‌های عقلانی دست بکشیم؟! اگر چنین کنیم، مردم و عقلاء ما را دیوانه می‌پندارند و دیوانه خواهیم بود!

 مسأله در اینجا دچار ابهام و اشکال می‌گردد که با وجود حقیقت و امام معصومی همچون حضرت محمّد بن علیّ الباقر علیهما السّلام، و اعتراف حضرت زید به اعلمیّت او، چطور می‌توان بدون اذن و ترخیص از جانب حضرتش به این اقدام خطرناک دست یازید و همۀ تبعات و عواقب آن را به جان پذیرا گشت؟

روایاتی از ائمّۀ اطهار علیهم السّلام در عدم تأیید قیام زید بن علیّ بن الحسین

 لذا مشاهده می‌کنیم که امام باقر و امام صادق علیهما السّلام از قیام او استقبال نکردند و افراد و اصحاب را به شرکت در قیام ترغیب و تشویق ننمودند؛ بلکه به عکس، به نوعی کراهت و عدم تمایل خود را به اصحاب ابراز کرده‌اند.

 جابر گوید:

شنیدم از امام باقر علیه السّلام که می‌فرمود: «هیچ فردی به مبارزه و جنگ با هشام بن عبدالملک برنمی‌خیزد مگر اینکه کشته خواهد شد.» ما این مطلب را به گوش زید رساندیم و گفتیم که برادر شما دربارۀ قیام و جنگ شما با هشام این‌چنین فرموده‌اند.

زید در پاسخ ما گفت: من نزد هشام بودم در حالی‌که اطرافیانش رسول خدا را دشنام می‌دادند، و او همچنان ساکت بود و با دشنام دهندگان تغیّر و تندی ننمود. و قسم به خدا، اگر در آنجا حتّی یک نفر همراه و یاور داشتم بر او خروج می‌نمودم و با او به جنگ می‌پرداختم.¹

 داستانی از زراره در این ارتباط نقل شده است:

زید بن علی و من در خدمت امام صادق علیه السّلام نشسته بودیم، در این