اسرار ملکوت ج3

وجوب قیام علیه استبداد و لزوم امر به معروف و نهی از منکر و احقاق حقّ و اماتۀ ظلم و جور اشاره می‌کرد، و در عین حال پاسخ امام علیه السّلام به او این بود:

 تمام این مطالبی که شما در توجیه قیام و خروج خود بیان می‌کنی مربوط به زمان فعلی و حال نیست، بلکه مربوط به زمینه و بستر مناسب است که فقط در زمان قیام مهدی ما عجّل الله فرجه الشّریف میسّر خواهد شد. و این نکته بسیار شایان دقت و تأمّل است.

 سخن امام علیه السّلام قبل از استدلال زید و امثال زید بر وجوب دفع ظلم و جور نیست، بلکه پس از استدلال بر این نکته است؛ بنابراین چطور ما می‌توانیم این نکتۀ فوق‌العاده مهم را نادیده بگیریم و این روایات را حمل بر خروج و قیام به عنوان مهدویّت نماییم.

 این اخبار و روایات یکی دو تا نیست که یا در سند و یا در دلالت آنها بتوان خدشه وارد نمود، و به قول بعضی: «آنها را چون مخالف با آیات و قرآن کریم است باید به دیوار کوبید!!»

تقاضای اعتراض‌گونۀ جناب زید از امام باقر علیه السّلام هنگام احتضار آن حضرت

 حقیقت این مطلب آنجا روشن خواهد شد که تقاضای جناب زید را از امام باقر علیه السّلام به یاد آوریم؛ در عیون أخبار الرّضا با سند متّصل خود از أبونضرة حدیث می‌نماید که:

چون حالت احتضار به حضرت أبوجعفر محمّد بن علی علیهما‌ السّلام دست داد، فرزند خود حضرت صادق علیه السّلام را فراخواند تا عهد و میثاق امامت را به او واگذار نماید، برادرش زید بن علی گفت:

”لَوِ امتَثَلتَ‌ فی‌ تِمثالِ‌ الحسَنِ و الحسَینِ علیهما السّلام لَرَجَوتُ أن لا تَکونَ أتَیتَ مُنکَرًا.“

«تو در این پیمان اگر مثل انتقال امامت از حسن به حسین علیهما السّلام (که از برادر به برادر دیگر بود، نه به فرزند) عمل می‌نمودی، من امیدوار بودم که عمل زشت و منکری را در اینجا بجا نیاورده باشی!»