اسرار ملکوت ج3

زید گوید: دیشب به خواب رفتم و در خواب رسول خدا را دیدم که بر من داخل شدند. در سمت راست، امام حسن و در سمت چپ، امام حسین، و فاطمۀ زهرا پشت سر، و أمیرالمؤمنین علیهم السّلام در جلو بودند، و در دست حضرت پارۀ آهنی بود که همچون آتشی ملتهب سوزان و مشتعل می‌نمود و حضرت می‌فرمودند: «وای بر تو ای زید! تو دل رسول خدا را با سخنانت به جعفر به درد آوردی! قسم به خدا، اگر او تو را مورد رحمت و بخشش قرار ندهد و از تو راضی نگردد، تو را با این حربه بیازارم و آن را بر کتفت فرود آورم و از سینه‌ات خارج سازم.» به ناگاه از شدّت فزع و وحشت از خواب بیدار شدم و چنان خوف و هراسی بر من غالب آمد که خویشتن را نتوانستم نگاه دارم، فوراً به خانۀ تو آمدم تا مرا مورد رحمت خود قرار دهی؛ خدای تو را رحمت کند.

امام صادق علیه السّلام فرمودند: «خداوند از تو راضی باشد و تو را مورد بخشش قرار دهد. حال اگر وصیّتی داری بنما که به زودی تو را می‌کشند و بر دار می‌آویزند و سپس جنازه‌ات را آتش می‌زنند.»

زید وصیّت‌هایی دربارۀ اهل بیت و عیال و اولاد خود نمود و هم‌چنین نسبت به قرض‌هایی که بر ذمّه داشت با آن حضرت در میان گذاشت.¹

تشبیه قیام کننده قبل از خروج حضرت مهدی علیه السّلام به جوجه غیر قادر بر پرواز

 در این زمینه باز مرحوم مجلسی روایتی را نقل می‌کند که در مناقب ابن شهر آشوب آمده است:

و یُروَی أنَّ زَیدَ بنَ عَلِیٍّ لَمّا عَزَمَ علَی البَیعَةِ، قالَ لَهُ أبوجَعفَرٍ علیه السّلام: ”یا زَیدُ، إنَّ مَثَلَ القائِمِ مِن أهلِ هَذا البَیتِ قَبلَ قِیامِ مَهدِیِّهِم، مَثَلُ فَرخٍ نَهَضَ مِن عُشِّهِ مِن غَیرِ أن یَستَوِیَ جَناحاهُ، فَإذا فَعَلَ ذَلکَ سَقَطَ فَأخَذَهُ الصِّبیانُ یَتَلاعَبونَ بِهِ؛ فَاتَّقِ اللهَ فی نَفسِکَ أن تَکونَ المَصلوبَ غَدًا بِالکُناسَةِ!“ فَکانَ کَما قالَ.²