اسرار ملکوت ج3

 امروزه صدق و صحّت فرمایشات امام محمّد بن علیّ الباقر علیهما السّلام مانند روزِ روشن بر همگان ثابت و محرز شده است و کلام امام معصوم عصمت و اعجاز خود را به روشنی بر همگان آشکار نموده است و حقیقت آن مطالب عالیه و راقیه مانند خورشید در میان آسمان متلألئ و ظاهر گشته است؛ مگر اینکه از روی عناد و خصومت و تجاهل، به نفی و انکار آن بپردازیم و با توجیهات واهیه و تأویلات نفسانیّه، در مقام ردع و دفع آن برآییم.

مناظره شیخ مفید با فردی از فرقه زیدیّه

روزی یکی از زیدیّه (افرادی که قائل به امامت زید بن علی پس از امام سجّاد علیه السّلام هستند) خدمت شیخ مفید می‌رسد و با لحن معترضانه و فتنه‌گرانه، از او سؤال می‌کند: به چه دلیل شما به انکار امامت جناب زید پرداخته‌اید و از ایشان نفی کرده‌اید؟

شیخ مفید در پاسخ می‌گوید: شما نسبت به من گمان خلاف برده‌اید و اعتقاد من نسبت به زید به نحوی است که هیچ‌کس از زیدیّه نمی‌تواند مخالف او باشد.

آن شخص گفت: اعتقاد شما نسبت به زید چگونه است؟

شیخ مفید گفت: من همان امامتی را برای زید اثبات می‌کنم که زیدیّه خود به آن قائل و مقرّ هستند، و امامتی را از زید نفی و طرد می‌کنم به همان کیفیّت که زیدیّه آن را نفی کرده و نمی‌پذیرند. من معتقدم که جناب زید، در علم و زهد و امر به معروف و نهی از منکر، امام و پیشوا بود؛ و امّا امامتی که برای صاحب خود، عصمت از خطا می‌آورد و به نصّ و تصریح از جانب رسول خدا و امام پیش از خود اثبات گردیده است و دارای اعجاز و امور خارج از قدرت و طاقت بشری است، از جناب زید نفی می‌نمایم و در این قضیّه حتّی زیدیّه با من مخالفتی نخواهند داشت.¹

 و حقیقت مطلب هم همین است، در جایی که پای امام معصوم علیه السّلام