
اسرار ملکوت ج2
جلد دوم کتاب «اسرار ملکوت» که شرحی نفیس ولی ناتمام از حدیث شریف عنوان بصری است از رشحاتِ قلم حضرت آیةالله حاج سید محمدمحسن حسینی طهرانی قدّساللهسرّه بوده است که پیرامون موضوع «ضرورت رجوع به عارف کامل» و «شاخصههای عارف کامل» به رشتۀ تحریر درآمده است. اهم مطالب این مجلد: • کافینبودنِ اشتغال به علوم متعارف؛ و لزوم فراگیری علوم باطنی • شرحی از تلمّذ و شاگردی مرحوم شهید مطهری در خدمت علامه طهرانی رضواناللهعلیهما • لزوم رجوع به امام علیهالسلام و عارف واصل؛ از نظر عقل و شرع • شواهدی بر مقام عارف کامل در آیات و روایات • عواقب سوء زعامتِ کسی که از نفس نگذشته است • مؤمنی که تسلیم حق باشد به وصف درنیاید • نسبت دادن تعابیری چون «علیّ زمان» و «حسین زمان» به غیرِ معصوم خطاست • خصوصیات و شاخصههای عارف کامل • اضطراب و تردید در کلام عرفای بالله راه ندارد • گفتار انسان کامل فقط بر محور توحید است و از آن تنازل نمیکند • نگاه استقلالی به امام علیهالسلام در مجالس اهلبیت، مورد امضا نیست • شرحی از نگاه توحیدی عرفای بالله به «جریان عاشورا» و «مسئله ظهور امام زمان علیهالسلام» • احتیاط ائمه و اولیای دین در مسائل دماء و نفوس و أعراض • عمل از روی احتیاط، ثبات نفسِ مکلّف را میگیرد و عواقب سوئی برای فتوادهنده دارد • ظهورات عارف واصل، تجلّی حضرت حق است • انطباق اعمال و اقوال انسان کامل با مبانی شرع • توضیحی درباره وصایت ظاهری و باطنی • بروز فتنۀ کُبریٰ بعد از رحلت علامه طهرانی قدّس سرّه
اسرار ملکوت ج2
231کسانی که آبشخواران آنها را از سرچشمههای مصفّیٰ و پاک ماءِ مَعین خود پاک و مطهّر نمودی، و به نعمات و عنایات و عطایای بسیار عالی و راقی خودت مفتخر ساختی؛ و آنچه را که طلب مینمودند و به دنبالش میگشتند فراهم نمودی، و به مقاصد عالیۀ از فضل و کرمت نائل نمودی، و ضمایر و باطن آنان را از محبّت به خودت مالامال ساختی، و از شراب صاف و مصفّای وصل خود آنان را سیراب نمودی؛ پس به واسطۀ تو به لذّت مناجات و خلوت با تو دست یافتند، و از ناحیۀ تو به بالاترین مراتب معرفت و شهود و مقاصد اعلای سیر و سلوک به سمت تو راه یافتند.»
بالاترین تقاضای امام سجّاد از خداوند طلب لقای اوست
فَیا مَن هُو عَلی المُقبِلینَ علیهِ مُقبِلٌ، و بالعَطفِ عَلیهم عائدٌ مُفضِلٌ، و بِالغافِلینَ عن ذِکْره رحیمٌ رَءوفٌ، و بِجَذبِهم إلی بابِه وَدودٌ عَطوفٌ! أسأَلُک أن تَجعَلَنی مِن أوفَرِهم منکَ حَظًّا، و أعلاهُم عِندکَ مَنزِلاً، و أجزَلِهم مِن وُدِّکَ قِسمًا، و أفضَلِهم فی مَعرفتِکَ نَصیبًا! فَقدِ انقَطَعتْ إلیکَ هِمَّتی، و انصَرَفتْ نَحوَک رَغبَتی، فأنتَ لا غَیرُک مُرادی، و لکَ لا لسِواکَ سَهَری و سُهادی، و لقاؤُکَ قُرّةُ عَینی و وَصْلُکَ مُنَی نَفسی، و إلیکَ شَوْقی و فی مَحبّتِکَ وَلَهی، و إلی هَواک صَبابَتی و رِضاکَ بُغیَتی و رُؤیَتُک حاجَتی و جِوارُک طَلَبی و قُربُک غایةُ سُؤْلی، و فی مُناجاتِک رَوْحی و راحَتی و عندَک دواءُ عِلَّتی و شِفاءُ غُلَّتی و بَرْدُ لَوعَتی و کَشفُ کُرْبَتی.
«پس ای خدایی که بر رویآورندگان به سویش رویآورنده است، و با عطوفت و مهر و لطف آنان را در پناه خود قرار میدهد، و نسبت به غفلتکنندگان از یادش بخشنده و مهربان است، و با محبّت و عاطفه آنها را به سوی باب رحمتت جذب مینماید! از تو درخواست میکنم که مرا از جملۀ پر نصیبترین آنها قرار دهی، و بالاترین مکان قرب و منزلت نزد خودت را قسمت من فرمایی، و عالیترین درجات محبّت و عشق به خودت را روزی من نمایی، و در معرفت و شناخت حقیقی خودت بالاترین نصیب را به من اختصاص دهی!
ای پروردگار من، آخر من جز لقای تو و وصول به تو همّت و ارادهای ندارم،
