
اسرار ملکوت ج2
جلد دوم کتاب «اسرار ملکوت» که شرحی نفیس ولی ناتمام از حدیث شریف عنوان بصری است از رشحاتِ قلم حضرت آیةالله حاج سید محمدمحسن حسینی طهرانی قدّساللهسرّه بوده است که پیرامون موضوع «ضرورت رجوع به عارف کامل» و «شاخصههای عارف کامل» به رشتۀ تحریر درآمده است. اهم مطالب این مجلد: • کافینبودنِ اشتغال به علوم متعارف؛ و لزوم فراگیری علوم باطنی • شرحی از تلمّذ و شاگردی مرحوم شهید مطهری در خدمت علامه طهرانی رضواناللهعلیهما • لزوم رجوع به امام علیهالسلام و عارف واصل؛ از نظر عقل و شرع • شواهدی بر مقام عارف کامل در آیات و روایات • عواقب سوء زعامتِ کسی که از نفس نگذشته است • مؤمنی که تسلیم حق باشد به وصف درنیاید • نسبت دادن تعابیری چون «علیّ زمان» و «حسین زمان» به غیرِ معصوم خطاست • خصوصیات و شاخصههای عارف کامل • اضطراب و تردید در کلام عرفای بالله راه ندارد • گفتار انسان کامل فقط بر محور توحید است و از آن تنازل نمیکند • نگاه استقلالی به امام علیهالسلام در مجالس اهلبیت، مورد امضا نیست • شرحی از نگاه توحیدی عرفای بالله به «جریان عاشورا» و «مسئله ظهور امام زمان علیهالسلام» • احتیاط ائمه و اولیای دین در مسائل دماء و نفوس و أعراض • عمل از روی احتیاط، ثبات نفسِ مکلّف را میگیرد و عواقب سوئی برای فتوادهنده دارد • ظهورات عارف واصل، تجلّی حضرت حق است • انطباق اعمال و اقوال انسان کامل با مبانی شرع • توضیحی درباره وصایت ظاهری و باطنی • بروز فتنۀ کُبریٰ بعد از رحلت علامه طهرانی قدّس سرّه
اسرار ملکوت ج2
230این مسائل توجّه کند و ذهن خود را به این امور منعطف کند؛ زیرا همانطور که عرض شد نفس آدمی به واسطۀ ابتعاد از حقایق و عالم معانی نسبت به این امور برزخی و مثالی و صوری جاذبه و تعلّق بیشتری دارد، و تا در مرحلۀ معرفت و فعلیّت قوا به نقطۀ ثبات و ملکه نرسیده است باید از تصوّر و تفکّر و کشش به این امور جدّاً پرهیز نماید، و خود را آزاد و رها در دامن اختیار و ارادۀ حق بیندازد و صرفاً معرفت ذات پروردگار و لقای او را طلب نماید؛ چنانچه حضرت سجّاد علیه السّلام در مناجات مریدین میفرماید:
مناجات مریدین امام سجّاد علیه السّلام بهترین راهگشای سیر إلی الله است
سُبحانَکَ ما أضیَقَ الطُّرُقَ علَی مَن لم تَکُن دَلیلَه! و ما أوضَحَ الحقَّ عند مَن هَدَیتَه سبیلَه!إلَهی، فَاسلُکْ بنا سُبُلَ الوُصولِ إلیکَ، و سَیِّرنا فی أقرَبِ الطُّرُقِ للِوُفودِ علیکَ! قَرِّبْ علینا البعیدَ و سَهِّل علینا العَسیرَ الشّدیدَ، و ألحِقنا بعبادِکَ الّذینَ هُم بالبِدار إلیکَ یُسارِعونَ، و بابَکَ عَلَی الدَّوامِ یَطرُقون، و إیّاکَ فی اللیلِ و النّهارِ یَعبُدون، و هُم من هَیبَتکَ مُشفِقونَ؛ الّذینَ صَفَّیتَ لهُمُ المَشارِبَ، و بَلَّغتَهم الرَّغائبَ، وأنْجَحتَ لهُمُ المَطالِبَ، و قَضَیتَ لهُم مِن فَضلکَ المَآرِبَ، و مَلأْتَ لهُم ضمائِرَهم من حُبِّکَ، و رَوَّیتَهُم مِن صافی شِربِک؛ فبِکَ إلی لذیذِ مُناجاتکَ وَصَلوا، و مِنک أقصَی مقَاصِدِهم حَصَّلوا.
«منزّه و مبرّا هستی ای پروردگار! چقدر تنگ و ناهموار است مسیرها بر کسی که تو دلیل و راهنمای او نمیباشی! و چقدر حق و واقعیّت روشن و واضح است نزد کسی که تو او را به سوی راه و مسیر متقن و صحیح خود هدایت فرمودی!
ای پروردگار من، ما را در مسیرهای وصول به خودت قرار بده، و در نزدیکترین راهها که بر تو وارد میشوند به حرکت در آور! مقصد دور را بر ما نزدیک گردان و امر سخت و دشوار را بر ما سهل و آسان بنما، و ما را در زمرۀ بندگان پاکبازت که در سبقت به سوی تو بر یکدیگر پیشی میگیرند قرار بده؛ آنها که باب خانۀ تو را علی الدّوام به صدا درمیآورند، و فقط تو را در شب و روز عبادت میکنند، و از هیبت و سطوت تو بیمناکند. آن
