
اسرار ملکوت ج1
جلد اول از مجموعۀ «اسرار ملکوت» که شرحی نفیس ولی ناتمام از حدیث شریف عنوان بصری است از رشحاتِ قلم حضرت آیةالله حاج سید محمدمحسن حسینی طهرانی قدّساللهسرّه بوده است؛ که مقدمهای بر شرح این حدیث شریف است و پیرامون «ضرورت کسب معارف یقینی و الهی، و حُرمتِ کتمان حقیقت» به رشتۀ تحریر درآمده است. اهم مطالب این مجلد: • حرمت کتمان حقیقت • کتمان مناقب امیرالمؤمنین علیهالسلام توسط بعضی از صحابه • بیمهری حوزه نجف نسبت به حکما و عرفای الهی • بطلان سکوت در مقابل ظلم، طبق موازین عقلی و نقلی • لزوم بصیرت و خبرهبودن در شناخت دین و تبلیغ آن • معرفتنداشتن به فلسفه احکام، یکی از مصادیق عدم موفقیت در امربهمعروف • اختلاف نفوس در تلقّیِ تشیّع و اطاعت از امام معصوم • اطاعت از امام معصوم علیهالسلام باید در همه ابعاد انسانی باشد
اسرار ملکوت ج1
60مَوضِعٍ مِن تِلکَ الأَرضِ فَرَفَسَهُ بِرِجلِهِ فَنَبَعَت عَینُ ماءٍ.
فَقالَ: «دُونَکُم و ما طَلَبتُم! و لَولا طَلِبَتُکُم لَجائَنا جَبرَئیلُ بِماءٍ مِنَ الجَنَّةِ.»
قالَ: فَتَوَضَّأنا و صَلَّینا إلَی أنِ انتَصَفَ اللَّیلُ.
ثُمَّ قالَ: «خُذُوا مَواضِعَکُم سَتُدرِکونَ الصَّلاةَ مَعَ رسولِ اللهِ صَلَّی اللهُ علَیهِ و آلِهِ أو بَعضَها.» ثُمَّ قالَ: «یا رِیحُ احمِلینا!»
فَإذا نَحنُ بِرَسولِ اللهِ صَلَّی اللهُ علَیهِ و آلِهِ، و قَد صَلَّی مِنَ الغَداةِ رَکعَةً واحِدَةً فَقَضَیناها؛ و کانَ قَد سَبَقَنا بِها رَسولُ اللهِ صَلَّی اللهُ علَیهِ و آلِهِ فَالتَفَتَ إلَینا و قالَ: «یا أنَسُ! تُحَدِّثُنی أو أُحَدِّثُکَ؟»
فَقُلتُ: بَل مِن فِیکَ أحلَی یا رسولَ اللهِ! قالَ: فابتَدَأ بِالحَدیثِ مِن أوَّلِهِ إلَی آخِرِهِ کَأنَّهُ کانَ مَعَنا. ثُمَّ قالَ: «یا أنَسُ! تَشهَدُ لِابنِ عَمِّی بِها إذا استَشهَدَکَ؟» فَقُلتُ: نَعَم یا رسولَ اللهِ!
فَلَمّا وَلِیَ أبوبَکرٍ الخِلافَةَ، أتَی عَلِیٌّ علیه السّلام و کُنتُ حاضِرًا عِندَ أبیبَکرٍ و النّاسُ حَولَهُ، و قالَ لی: «یا أنَسُ! أ لَستَ تَشهَدُ لی بِفَضِیلَةِ البِساطِ و یَومِ عَینِ الماءِ و یَومِ الجُبِّ؟»
فَقُلتُ لَهُ: یا عَلِیُّ! نَسِیتُ مِن کِبَرِی.
فَعِندَها قالَ لی: «یا أنَسُ! إن کُنتَ کَتَمتَهُ مُداهَنَةً بَعدَ وَصِیَّةِ رسولِ اللهِ صَلَّی اللهُ علَیهِ و آلِهِ فَرَماکَ اللهُ بِبَیاضٍ فی وَجهِکَ و لَظًی فی جَوفِکَ و عَمًی فی عَینَیکَ!»
فَما قُمتُ مِن مَقامی حَتَّی بَرِصتُ و عَمیتُ؛ و الآنَ لا أقدِرُ عَلَی الصِّیامِ فی شَهرِ رَمَضانَ و لاغَیرِهِ مِنَ الأیّامِ، لِأنَّ البَردَ لا یَبقَی فی جَوفِی.
و لَم یَزَل أنَسٌ عَلَی تِلکَ الحالِ حَتَّی ماتَ بِالبَصرَةِ.1
«سپس أمیرالمؤمنین علیه السّلام خطاب کرد به ما و فرمود: ”آیا شنیدید که آنها چه گفتند، ای اصحاب رسول الله؟!“ همه عرض کردیم: بلی، یا أمیرالمؤمنین!
- بحار الأنوار، ج ٤١، ص ٢١٧.
