اسرار ملکوت ج1
جلد اول از مجموعۀ «اسرار ملکوت» که شرحی نفیس ولی ناتمام از حدیث شریف عنوان بصری است از رشحاتِ قلم حضرت آیة‌الله حاج سید محمدمحسن حسینی طهرانی قدّس‌الله‌سرّه بوده است؛ که مقدمه‌ای بر شرح این حدیث شریف است و پیرامون «ضرورت کسب معارف یقینی و الهی، و حُرمتِ کتمان حقیقت» به رشتۀ تحریر درآمده است. اهم مطالب این مجلد: • حرمت کتمان حقیقت • کتمان مناقب امیرالمؤمنین علیه‌السلام توسط بعضی از صحابه • بی‌مهری حوزه نجف نسبت به حکما و عرفای الهی • بطلان سکوت در مقابل ظلم، طبق موازین عقلی و نقلی • لزوم بصیرت و خبره‌بودن در شناخت دین و تبلیغ آن • معرفت‌نداشتن به فلسفه احکام، یکی از مصادیق عدم موفقیت در امر‌به‌معروف • اختلاف نفوس در تلقّیِ تشیّع و اطاعت از امام معصوم • اطاعت از امام معصوم علیه‌السلام باید در همه ابعاد انسانی باشد
اسرار ملکوت ج1
292چندان که در آفاق نظر کردم و دیدم *** از روی یقین در همه موجود علی بود این کفر نباشد سخن کفر نه این است *** تا هست علی باشد و تا بود علی بود سرّ دو جهان جمله ز پیدا و ز پنهان *** شمس‌الحق تبریز که بنمود علی بود1 و یا اینکه در جای دیگر چنین گوید:
رومی نشد از سرّ علی کس آگاه *** زیرا که نشد کس آگه از سرّ اله یک ممکن و این همه صفات واجب *** لا حول و لا قوّة الاّ بالله2 آیا هیچ عاقلی ممکن است نظری به این اشعار بیاندازد و مولانا را شیعی فرض ننماید؟ و اگر باز در مقام توجیه و تأویل برآید، این نیست جز جحد و انکار و مکابره و اصرار بر باطل و مَحق حقّ و محو فضیلت.
بر همین اساس است انظار بزرگان از اهل معرفت و درایت امثال فخر الطائفه مرحوم شیخ بهایی ـ رحمة الله علیه ـ نسبت به این‌گونه افراد.
مرحوم شیخ بهایی در مقام تعریف و تمجید از کمالات و مراتب مولانا و کتاب محیّر العقول مثنوی او چنین گوید:
من نمی‌گویم که آن عالی‌جناب *** هست پیغمبر ولی دارد کتاب مثنویّ او چو قرآن مُدلّ *** هادی بعضیّ و بعضی را مُضلّ3 آخر این مرد بزرگ که حقاً باید برای او سهمی عظیم در تشیّع ملّت ایران بالأخصّ، و سایر امکنه و بقاع قائل شد، و به جهت همین منظور با پدر بزرگوار خود از لبنان به سوی ایران حرکت نمود و در تثبیت انقلاب فرهنگی ایران و ایرانیان به سوی فرهنگ تشیّع و گرایش به اهل بیت علیهم السّلام نقش عظیمی را ایفاء نمود، چگونه ممکن است از یک فرد سنّی و مخالف اهل بیت این‌گونه تمجید بنماید! مگر
- دیوان شمس تبریزی، ص ١٧٤.
- همان، ص ٣٧١.
- روضات الجنّات، ج ٤، ص ٢٠٠، به نقل از شیخ بهایی.