اسرار ملکوت ج1

مِنۢ بَيۡنِ يَدَيۡهِ وَمِنۡ خَلۡفِهِۦ رَصَدٗا﴾؛¹ «خدای متعال عالم به آنچه ناپیداست می‌باشد، و هم او احدی را بر این امر مطّلع نمی‌نماید * مگر فردی را که مورد رضایت و اختیار او باشد که او همانا رسول اوست. و هم اوست که با بینش و اطّلاع از امور، مسائل و امور خود را تمشیت می‌بخشد و حرکت می‌نماید.» این‌طور آمده است:

و لَمّا نَفَی عَمرُو بنُ هَدّابٍ عَنِ الأئِمَّةِ علیهم السّلام عِلمَ الغَیبِ استِنادًا إلَی ظاهِرِ هَذِهِ الآیَةِ ...

ثُمَّ نَظَر الرِّضا علیه السّلام إلَی ابنِ هَدّابٍ، فقالَ: «إن أنا أخبَرتُکَ أنَّک سَتَبتَلی فی هذِه الأیّام بِدَمِ ذی رَحِمٍ لکَ، کُنتَ مُصَدِّقًا لی؟»

قالَ: لا، فإنَّ الغَیبَ لا یَعلَمُه إلّا اللهُ تعالی.

قالَ علیه السّلام: ”أوَ لَیسَ اللهُ یَقولُ: ﴿عَٰلِمُ ٱلۡغَيۡبِ فَلَا يُظۡهِرُ عَلَىٰ غَيۡبِهِۦٓ أَحَدًا * إِلَّا مَنِ ٱرۡتَضَىٰ مِن رَّسُولٖ﴾؟ فَرسولُ اللهِ عِندَ اللهِ مُرتَضًی و نَحنُ وَرَثَةُ ذلکَ الرَّسولِ الَّذی اطَّلَعُه اللهُ عَلَی ما شاءَ مِن غَیبِه؛ فَعَلِمنا ما کانَ و ما یَکونُ إلی یَومِ القِیامةِ. و إنَّ الَّذی أخبَرتُکَ بِه یا ابنَ هَدّابٍ لکائِنٌ إلَی خَمسةِ أیّامٍ؛ فإن لَم یَصِحَّ ما قُلتُ فی هذِه المُدَّةِ فإنّی کَذّابٌ مُفتَرٍ، و إن صَحَّ فتَعلَم أنَّکَ الرّادُّ عَلی اللهِ و رَسولِه. و ذَلکَ دِلالةٌ أُخرَی: أما إنَّکَ سَتُصابُ بِبَصَرِکَ و تَصیرُ مَکفوفًا، فلا تُبصِرُ سَهلًا و لا جَبَلًا، و هذا کائِنٌ بعدَ أیّامٍ. و لکَ عِندی دِلالةٌ أُخرَی: أنَّک سَتَحلِفُ یَمینًا کاذِبَةً فتُضرَبُ بالبَرَصِ.“²

«زمانی که عمرو بن هدّاب علم غیب را از ائمّه علیهم السّلام نفی کرد و به ظاهر آیه شریفه فوق استناد نمود...

آنگاه امام علی بن موسی الرضا علیهما السّلام به ابن‌هدّاب نگاه کرد و فرمود: ”اگر به تو خبر دهم که در این روزها یکی از ارحام و خویشان خود را از