اسرار ملکوت ج1

معتقدات خود و انطباق آنها بر احکام واقعیّه و نفس الامریّه اهتمام بورزیم و از حریم اعتدال و اعتساف به دو مسیر انحراف: افراط و غلوّ، و تفریط و تنقیص چرخش ننماییم؛ و به فرمودۀ درر بار مولا أمیرالمؤمنین علیه السّلام:

یَهلِکُ فِیَّ رَجُلانِ: مُحِبٌّ مُفرِطٌ و باهِتٌ مُفتَرٍ؛¹ «دو دسته به واسطۀ من به هلاکت خواهند افتاد: گروه اوّل: دوستان بیش از اندازه گو؛ و گروه دوّم: ناسزاگو و تهمت زن که مانع وصول حق به افراد می‌شود.»

 گروهی ندانسته و جاهلانه بر این باورند که می‌توانند با ذکر عبارات و تعابیر غلوّ آمیز و مفرطانه راهی به سوی قرب حضرت مولا علیّ علیه السّلام باز کنند و در حرم امن ولایت او سکنی گزینند. و با اشعار جاهلانه و عامیانه که نه تنها مورد رضا و رغبت خود حضرات معصومین علیهم السّلام نمی‌باشد، بلکه صد بار و هزار مرتبه موجب برائت و بیزاری و اشمئزاز روح و نفس مقدّس آنان می‌شود؛ مانند شعری که امروزه در محافل و مجالس مولودی آن حضرت قرائت می‌شود:

 و یا اینکه درجه و مرتبۀ رسول اکرم به واسطۀ علاقۀ او به علیّ بن أبی‌طالب سنجیده می‌شود، چنانچه درجه و رتبۀ سایر انبیا بدین نحو است.

 آخر این عوام نمی‌دانند، جایی که خود آن حضرت می‌فرماید:

إنّما أنا عَبدٌ مِن عَبیدِ رسول الله صلّی الله علَیه و آله و سلّم؛² «من بنده‌ای از بندگان پیمبرم.»

 و یا از کیفیّت و نحوۀ متابعت و فرمانبرداری‌اش از رسول خدا خبر می‌دهد که:

و لَقَد کُنتُ أتَّبِعُهُ اتِّباعَ الفَصیلِ أثَرَ أُمِّهِ؛³ «همانند بچه شتر که به دنبال مادرش در حرکت است، من به دنبال رسول خدا، پیروی از او و دستورات او را می‌نمودم.»