اسرار ملکوت ج1

بسم الله الرّحمن الرّحیم

 حمد و ستایش ملأ أعلی و تسبیح و پیرایش سکّان ارض و سماء یکتا معبودی را سزاست که فیض وجود اقدسش ظلمات ماهیّات امکانی را به انوار مظاهر جمال و جلال منوّر فرمود. و از میان سلسله خلائق، مشیّت قاهره‌اش ماهیّات انسانی را به تاج کرامت ﴿وَلَقَدۡ كَرَّمۡنَا بَنِيٓ ءَادَمَ وَحَمَلۡنَٰهُمۡ فِي ٱلۡبَرِّ وَٱلۡبَحۡرِ وَرَزَقۡنَٰهُم مِّنَ ٱلطَّيِّبَٰتِ وَفَضَّلۡنَٰهُمۡ عَلَىٰ كَثِيرٖ مِّمَّنۡ خَلَقۡنَا تَفۡضِيلٗا﴾ ¹ متوّج نمود.

 خلعت خلافت غیب مکنون را بر قامت رسای او بیاراست، و ردای رفیع ﴿أَوۡ أَدۡنَىٰ﴾² را زیبندۀ محرم حریم قدس و کبریایی خود نمود. نفوس متعلّقه ناسوت را به جوهره ملکوتیّه مستعدّ، و ذوات منغمره در کثرات صنع را به فناء در حقیقت ذات پذیرا گشت. با نفخه رحمانی از سرّ وجود به موجب ﴿وَنَفَخۡتُ فِيهِ مِن رُّوحِي﴾³ در کالبد او بدمید، و لیاقت حمل امانت مستسرّ خویش را منحصر در ذات قدسی انسان نمود. عروج به أعلی مرتبه رقاء و نزول به أدنی منزله مظاهر کون را به وحدت جامعه