
اسرار ملکوت ج1
جلد اول از مجموعۀ «اسرار ملکوت» که شرحی نفیس ولی ناتمام از حدیث شریف عنوان بصری است از رشحاتِ قلم حضرت آیةالله حاج سید محمدمحسن حسینی طهرانی قدّساللهسرّه بوده است؛ که مقدمهای بر شرح این حدیث شریف است و پیرامون «ضرورت کسب معارف یقینی و الهی، و حُرمتِ کتمان حقیقت» به رشتۀ تحریر درآمده است. اهم مطالب این مجلد: • حرمت کتمان حقیقت • کتمان مناقب امیرالمؤمنین علیهالسلام توسط بعضی از صحابه • بیمهری حوزه نجف نسبت به حکما و عرفای الهی • بطلان سکوت در مقابل ظلم، طبق موازین عقلی و نقلی • لزوم بصیرت و خبرهبودن در شناخت دین و تبلیغ آن • معرفتنداشتن به فلسفه احکام، یکی از مصادیق عدم موفقیت در امربهمعروف • اختلاف نفوس در تلقّیِ تشیّع و اطاعت از امام معصوم • اطاعت از امام معصوم علیهالسلام باید در همه ابعاد انسانی باشد
اسرار ملکوت ج1
178اللهُ طاعَتَهُم بِطاعَتِکَ؟
فَقالَ علیه السّلام: خُلَفائی و أئِمَّةُ المُسلِمینَ بَعدی؛ أوَّلُهُم علِیُّ بنُ أبیطالِبٍ ثُمَّ الحَسَنُ ثُمَّ الحُسَینُ ثُمَّ علِیُّ بنُ الحُسَینِ ثُمَّ محمّدُ بنُ علِیٍّ المَعرُوفُ بِالتَّوراةِ بِالباقِرِ و سَتُدرِکُهُ یا جابِرُ، فَإذا لَقیتَهُ فَأقرِئهُ مِنِّی السَّلامَ. ثُمَّ الصّادِقُ جَعفَرُ بنُ محمّدٍ ثُمَّ موسَی بنُ جَعفَرٍ ثُمَّ علِیُّ بنُ موسَی ثُمَّ محمّدُ بنُ علِیٍّ ثُمَّ علِیُّ بنُ محمّدٍ ثُمَّ الحَسنُ بنُ علِیٍّ، ثُمَّ سَمِیِّی و کَنِیِّی حُجَّةُ اللهِ فی أرضِهِ و بَقِیَّتُهُ فی عِبادِهِ، ابنُ الحَسنِ بنِ علِیٍّ؛ ذَلِکَ الَّذی یَفتَحُ اللهُ تَعالَی ذِکرُهُ عَلَی یَدِهِ مَشارِقَ الأرضِ و مَغارِبَها، ذَلِکَ الَّذی یَغیبُ عَن شیعَتِهِ و أولِیائِهِ غَیبَةً لا یَثبُتُ فیها عَلَی القَولِ بِإمامَتِهِ إلّا مَنِ امتَحَنَ اللهُ قَلبَهُ لِلإیمانِ.
قالَ جابِرٌ: فَقُلتُ: یا رَسولَ اللهِ! فَهَل لِشیعَتِهِ الِانتِفاعُ بِهِ؟
فَقالَ علیه السّلام: والَّذی بَعَثَنی بِالنُّبُوَّةِ! إنَّهُم لَیَستَضیئُونَ بِنورِهِ و یَنتَفِعونَ بِوَلایَتِهِ فی غَیبَتِهِ، کانتِفاعِ النّاسِ بِالشَّمسِ إن سَتَرَها سَحابٌ. یا جابِرُ! هَذا مِن مَکنونِ سِرِّ اللهِ و مَخزونِ عِلمِ اللهِ، فاکتُمهُ إلّا عَن أهلِهِ.
قالَ جابِرُ بنُ یَزِیدَ: فَدَخَلَ جابِرُ بنُ عَبدِاللهِ عَلَی علِیِّ بنِ الحُسَینِ علَیهِما السَّلامُ، فَبَینا یُحَدِّثُهُ إذ خَرَجَ محمّدُ بنُ علِیٍّ الباقِرُ علَیهِما السَّلامُ مِن عِندِ نِسائِهِ و عَلَی رَأسِهِ ذُوابَةٌ و هُوَ غُلامٌ. فَلَمّا بَصَرَ بِهِ جابِرٌ ارتَعَدَت فَرائِصُهُ و قامَت کُلُّ شَعرَةٍ عَلَی جَسَدِهِ، و نَظَرَ إلَیهِ مَلِیًّا، ثُمَّ قالَ لَهُ: یا غُلامُ، أقبِل! فَأقبَلَ. ثُمَّ قالَ لَهُ: أدبِر! فَأدبَرَ. فَقالَ جابِرٌ: شَمائِلُ رَسولِ اللهِ صَلَّی اللهُ علَیهِ و آلِهِ و سَلَّمَ، و رَبِّ الکَعبَةَ!
ثُمَّ قامَ فَدَنَی مِنهُ ثُمَّ قالَ لَهُ:ما اسمُکَ یا غُلامُ؟ قالَ: محمّدٌ.
قالَ ابنُ مَن؟ قالَ: ابنُ علِیِّ بنِ الحُسَینِ.
فَقالَ: یا بُنَیَّ فِداکَ نَفسی! فَأنتَ إذًا الباقِرُ.
قالَ: نَعَم! فَأبلِغنِی ما حَمَّلَکَ رَسُولُ اللهِ صَلَّی اللهُ علَیهِ و آلِهِ و سَلَّمَ.
قالَ جابِرٌ: یا مَولایَ! إنَّ رَسولَ اللهِ صَلَّی اللهُ علَیهِ و آلِهِ و سَلَّمَ بَشَّرَنی بِالبَقاءِ إلَی أن ألقاکَ و قالَ لِی: «إذا لَقِیتَةُ فَأقرِئهُ مِنِّی السَّلامَ». فَرَسولُ اللهِ یا مَولایَ یَقرَأُ عَلَیکَ السَّلامَ.
